μετενσάρκωσις

Άρτεμις

2009-04-03T15:50:00.004+03:00

Παλιό χρεος αυτο το βιντεο....από το 2006...

Υπόσχεση;...καινούργια!

Δε θα σε βάλω εγώ ποτέ να μαγειρέψεις,

Θα ‘μαι κοντά σου μοναχά σαν με γυρέψεις,

Μετά θα φύγω, πάλι, να μ’ επιθυμείς…

Δε θα κρατήσω μαύρη τσάντα στο γραφείο

ένα φτερό γυπαετού θα έχω λοφίο,

στη λεγεώνα της πιο ένδοξης τιμής

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,

φόβισέ τον μ’ ασημένιο τόξο,

απ’ τις ψευτονίκες των αντρών

κι απ’ τη θλίψη που ‘χουν να ‘μαι απόξω.

Δε σ’ έχω δίπλα μου για να ‘χω να ζηλεύω

Πέτα τα πέπλα σου στα δάση που χορεύω

Να σε λατρέψω όλη νύχτα σαν φρουρός.

Με τις δερμάτινες τις βρώμικες μου μπότες

Έσπασα μέσα μου και είδωλα και πόρτες

Να σ΄ αγκαλιάσω σαν το χώμα καθαρός

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,

φόβισέ τον μ’ ασημένιο τόξο,

απ’ τις ψευτονίκες των αντρών

κι απ’ τη θλίψη που ‘χουν να ‘μαι απόξω.

Εαρινή Ισημερία

2009-03-24T01:58:00.002+02:00

Νάτην λοιπόν, η φετινή μας εαρινή ισημερία, στην ώρα της όπως πάντα, μας κλείνει το μάτι….δεν θέλω να σας κοροϊδεύω δεν είμαι σε φάση να γράφω….μόνο να νιώθω μπορώ….Είναι ώρα να βιώνεις κι είναι άλλη ώρα να καταθέτεις, αυτό που βίωσες….Αλλά το νιώθω χρέος να την τιμήσω αυτή την έλευση της Άνοιξης…έστω με ένα νεύμα…μια χειρονομία… ένα φιλί στις άκρες των δακτύλων…στο μέσα μέρος του καρπού…συνωμοτικά…αθέατα…όπως η έλευσή της, θριαμβευτική κι αθόρυβη…όλοι το ξέρουν αλλά κανείς δεν το λέει, τι σηματοδοτεί αυτή η εαρινή ισημερία, τι καινούργιους έρωτες και σταύρωση κι αποκαθήλωση…και τραύμα… και πληγή…και θάνατο κι Ανάσταση κάτω απ’ το βλέμμα των Αγγέλων…
Όλοι το ξέρουν και κανείς δεν το λέει…
Αυτή η συλλογική σιωπή μας, κάτι λέει από μόνη της, νομίζω….

Μανώλης Αναγνωστάκης, Μιλώ

2009-02-16T00:59:00.003+02:00

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλητες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοί τούς φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 2 (1956)
Μίκης Θεοδωράκης, 1974,
γιατί κάποτε η επανάσταση δεν ήταν μόνο ανάμνηση...

Μικρό σχόλιο για τους μήνες…

2009-02-12T00:05:00.001+02:00

Είμαι στο mood να γράψω, απόψε. Αλλά τι να γράψω; Όλα τα συγκλονιστικά γεγονότα του Δεκέμβρη, οι Εορτές της Κρίσης, το πάθος και οι κραυγές της επικαιρότητας, όλα έχουν κοπάσει. Περίεργος μήνας ο Φεβρουάριος…από τους μισητούς μου μήνες κι αυτός. Οι άλλοι δύο ήταν ο Ιούνιος κι ο Σεπτέμβρης. Περίεργοι μήνες, μεταβατικοί – κάποτε δε, συνέπιπταν με τις εξεταστικές των φοιτητικών μου χρόνων, δεν το πιστεύω να μου ‘μεινε από κει.
Δεν έχω τίποτα λοιπόν να πω. Μόνο ένα μικρό σχόλιο για τους μήνες. Το χρώμα και το άρωμα που αναδίνει ο καθένας τους. Κι αυτό το χρώμα και το άρωμα πλέκει το χρόνο τον αιώνιο και το χρόνο τον πεπερασμένο της εφήμερης ζωής μας. Αυτό έχουμε όλο κι όλο. Το άθροισμα μερικών δεκάδων μηνών, πόσους Φλεβάρηδες μου μένει για να δω; Πολλούς, θα πούνε οι αδαείς! Ναι, ακόμα κι έτσι, πόσους; Είναι πεπερασμένο το νούμερο, καλοί μου.
Κι αν το σκεφτώ έτσι, τον συμπαθώ αυτόν το μήνα μια και, μες στη μιζέρια του, είναι κι αυτός ένα κομματάκι της μικρής εφήμερης ζωής μου.
Πόσους Φλεβάρηδες ακόμα;

Μάθημα ζωής

2009-01-06T19:56:00.001+02:00

Σε ορεινό χωριό των Χανίων, σ’ ένα μικρό καφενεδάκι, Αύγουστος του 2006. Δυό παππούδες, τρεις επισκέπτες (εμείς) κι ένα κοριτσάκι 3 χρονών να γυροφέρνει με το ποδηλατάκι της ανάμεσα στα τραπέζια, κάτω απ’ τον πυκνό ίσκιο του τεράστιου δέντρου. Ο παππούς της την καμαρώνει, η μάνα επιβλέπει.
Κάποια στιγμή, σε μια δύσκολη στροφή το ποδηλατάκι αναποδογυρίζει και το μικρό βάζει τις τσιρίδες. Θαυμάζω τη μάνα της. Χωρίς να σηκωθεί, χωρίς να τρελαθεί, της λέει με δυνατή σταθερή φωνή:
«Μη φωνάζεις, έτσι είναι το ποδήλατο. Αν θέλεις να έχεις ποδήλατο, πρέπει να μάθεις και να πέφτεις. Αν δε θέλεις να πέφτεις… άστο το ποδήλατο. Αλλά, αν θέλεις να έχεις ποδήλατο, θα μάθεις και να πέφτεις…»
Έτσι είναι η ζωή, καλό μου. Αν θέλεις να ζήσεις, πρέπει να μάθεις για το θάνατο. Ή όπως έλεγε ο Ζορμπάς, το alter ego εκείνου του άλλου αθάνατου, κρητικός κι αυτός, του Καζαντζάκη «…κι εγώ ενεργώ σα να ‘ταν να πεθάνω την πάσα στιγμή.»
Έτσι ειν’ η ζωή, καλό μου, σαν το ποδήλατο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, τ άλλα είναι ψευτοζωή! Αν θέλεις να έχεις ποδήλατο, θα μάθεις και να πέφτεις!!!

Ακίνδυνος

2008-12-15T02:01:00.002+02:00

...Άμα θα δεις στην καρδιά
Μου ‘τυχε τέτοια αναποδιά
που δεν το φαντάζεσαι…

Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος μια χούφτα οδύνης
Δεν είσαι ακίνδυνος για ότι δίνεις…

Η δύναμη της δημιουργίας

2008-11-19T15:58:00.000+02:00

Ψάχνω εδώ και χρόνια να βρω ένα διήγημα, δεν θυμάμαι που το έχω διαβάσει αλλά νομίζω ότι ήταν σε μια συλλογή διηγημάτων του Δημήτρη Χατζή – ας με συγχωρέσει ο συγγραφέας, αν δεν είναι δικό του, και χωρίς αυτό εγώ τον εκτιμώ βαθύτατα, κυρίως γι’ αυτό το σπάραγμα της ‘μικρής μας πόλης’ .
Η ιστορία εκτυλίσσεται κάπου στην Ευρώπη, Παρίσι νομίζω ή Βιέννη, δεν είμαι σίγουρη όμως μπορεί και κάπου αλλού. Μια γυναίκα είναι η ηρωίδα. Είναι γλύπτρια. Τα γλυπτά της είναι μοναδικά, απίστευτη δύναμη, ισορροπία, εκφραστικότητα. Η ίδια ζει μια διαλυμένη ζωή σ’ ένα βρώμικο, παρακμιακό διαμέρισμα με καταχρήσεις, βίαιους καυγάδες, χάος. Μέχρι που γνωρίζει τον πρίγκηπα του παραμυθιού. Ένας πλούσιος, καλοβαλμένος, ευκατάστατος άντρας που μπορεί να της εξασφαλίσει μια άνετη κι απαλλαγμένη από φασαρίες και περιττούς κόπους ζωή, την ερωτεύεται. Της κάνει πρόταση γάμου και, φυσικά, θα έχει ότι θελήσει, υπηρέτες, χρήματα κι αλίμονο διάβολε, δεν θα της απαγορεύσει να κάνει αυτό που τόσο πολύ της αρέσει, θα της φτιάξει μάλιστα κι ένα ατελιέ για να κάνει το κέφι της. Το αποφασίζει να πει το ναι.
Από κείνη τη μέρα όλα ήταν ονειρικά: η στοργή του, το τεράστιο διαμέρισμα, τα ακριβά δώρα…μόνο που τα γλυπτά της… έχασαν εκείνη τη λεπτή, φίνα συμμετρία που τα έκανε μοναδικά. Όσο και να το πάλευε, τα γλυπτά της έβγαιναν, άνοστα, αδιάφορα, άσχημα! Το τεράστιο πολυτελές ατελιέ στο οποίο δούλευε καθόλου δεν τη βοηθούσε να αποδώσει αυτό είχε κατά νου, το αντίθετο μάλιστα, σαν να την πολεμούσε. Έπεσε σε κατάθλιψη. Πολλές μέρες δεν σηκωνόταν καν από το κρεβάτι. Περνούσε τη μέρα της κοιτώντας το ταβάνι. Η κατάσταση της ψυχικής της υγείας επιδεινωνόταν διαρκώς παρά τα νταχτιρντίσματα, τα δώρα και τους ακριβοπληρωμένους γιατρούς που μπαινόβγαιναν στο σπίτι τους.
Πέθανε σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Στο εργαστήρι δημιουργικής απασχόλησης των τροφίμων έφτιαξε, λίγο πριν το τέλος κάτι αλλόκοτες απόκοσμες μορφές, γλυπτά μισοτελειωμένα που κραύγαζαν την απόγνωση της…

Δεν θυμάμαι που το διάβασα, χρόνια τώρα ψάχνω να το βρω, αν κανείς σας το ξέρει…

Ακόμα σ' αγαπώ...

2008-11-02T20:51:00.004+02:00

Και λίγο μελό

2008-10-14T22:42:00.004+03:00

Μάλλον δε μου πάει η πολιτική. Ας ξαναγυρίσω λοιπόν κι εγώ στο παλιό μελοδραματικό μου στυλ.
Η υφήλιος, μεσούντος του Οκτωβρίου, μπροστά στην –οικονομική, αυτή τη φορά - κατάρρευση των πάντων. Το ‘αντίο, παλιέ κόσμε’, του Τσαγκαρουσιάνου, μου φέρνει στο νου, τη σκονισμένη ασπρόμαυρη ράχη του εφήβου στο εξώφυλλο κι ακόμα το ‘ηλεκτρικό πρόβατο’ ενός κάποιου Philip Dick, σύλληψη Μέλλοντος Κόσμου εν έτει 1968. Είπαμε, μελοδραματικό στυλ, πόσα έχεις στην Τράπεζα; μηδενίζει το ποσό και ξεκινάς απ’ την αρχή, ύφεση - βλέπε ένδεια, αυτοκτονίες και απόγνωση στην Ευρώπη, εγγυήσεις που δίνονται από αφερέγγυους…
Να μια ευκαιρία να δεις τον κόσμο με φρέσκο βλέμμα.
Τι έχω και τι δεν έχω. Τι μου ανήκει και τι δεν μου ανήκει. Με τι ήρθα και με τι θα φύγω.
‘Τι μας λες τώρα, κυρία μου; Ξέρεις τους δείκτες; Ξέρεις για το παγκόσμιο παιχνίδι;’
Όχι, το μόνο που ξέρω είναι ο πληθωρισμός και οι εκπτώσεις σ’ αυτό που βιώνω στην καθημερινότητα. Εκπτώσεις στη φιλία, στον έρωτα, στις αξίες, στα όνειρα… Κι από τέτοιες εκπτώσεις, νομίζω, όλοι κάτι έχουμε αντιληφθεί! Ή όχι;

Κι ένα σχόλιο λίγο πολιτικό…

2008-09-26T02:45:00.000+03:00

Δεν μου αρέσει τελικά ο θεσμός των blog. Πολύ λαϊκίστικος θεσμός. Όπως το youtube και το σπιτικό πορνό που κατακλύζει τις οθόνες του διαδικτύου. Ο καθένας ξερνάει την καθημερινότητα που δεν αντέχει ή που νομίζει ότι αξίζει να καταγραφεί.
Αυτός ο πληθωρισμός των πληροφοριών θα αμβλύνει, την αισθητική μας, θα αμαυρώσει σιγά σιγά το κριτήριο μας. Όταν ο καθένας έχει την άνεση να πει αυτό ακριβώς που του έρχεται, ανώνυμα, χωρίς να νοιαστεί για το ποιος θα το διαβάσει κι αν θα του αρέσει…γιατί να κουραστεί να το ρετουσάρει, να το κάνει όμορφο, να το κάνει εύπεπτο ή ευδιάκριτο; Αυτός ο λαϊκισμός θα διαμορφώσει στο μέλλον την κουλτούρα και το πολιτιστικό δυναμικό μας. Ποιος Παπαδιαμάντης θα έγραφε γι’ αυτήν την πολιτισμική σήψη. Κι άντε και να έγραφε…ποιος θα τον ανακάλυπτε; Δυστυχώς ο πολιτισμός μας αυξάνει κατά πλάτος αλλά συρρικνούται κατά μήκος.
Άντε, καλή πορεία σύντροφε και… καλή αντάμωση στον πλανήτη των πιθήκων.

Για την ψυχή...

2008-09-07T13:28:00.001+03:00

Το διάβασα σε μια παραλία ξεχασμένη κι απ’ το Θεό!
Δεν θα μπορούσα να το διηγηθώ προφορικά χωρίς να κομπιάσω από λυγμούς, γι’ αυτό αποφάσισα να το παραθέσω εδώ.
Από το βιβλίο της Clarissa Pinkola Estés, Ph.D.‘Women who run with the wolves’. Δε νομίζω να έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Μια πρόχειρη μετάφραση:

«Μια άλλη γυναίκα με την οποία δούλευα, μια έξυπνη και ταλαντούχα γυναίκα, μου μίλησε για τη γιαγιά της που ζούσε κάπου δυτικά. Η άποψη της γιαγιάς της για την ευτυχία ήταν το να παίρνει το τραίνο για το Σικάγο, να φοράει ένα μεγάλο καπέλο και να διασχίζει τη λεωφόρο Michigan χαζεύοντας τις βιτρίνες σαν μια κομψή κυρία. Πάντως, είτε οπωσδήποτε ή κατά τύχη, παντρεύτηκε έναν αγρότη. Μετακόμισαν μακριά, στη μέση ενός σιτοβολώνα κι αυτή άρχισε να διαλύεται μέσα σ’ εκείνο το κομψό, μικρό αγροτόσπιτο που είχε ακριβώς το σωστό μέγεθος, τα σωστά παιδιά, το σωστό σύζυγο. Δεν είχε πλέον χρόνο για την ‘επιπόλαιη’ ζωή που έκανε κάποτε. Πάρα πολλά ‘παιδιά’. Πάρα πολλή ‘δουλειά για τη γυναίκα’.

Μια μέρα, χρόνια μετά, αφού γυάλισε με το χέρι τα πατώματα στην κουζίνα και στο καθιστικό, γλίστρησε μέσα στην καλή, μεταξωτή της μπλούζα, κούμπωσε τη μακριά της φούστα και φόρεσε το μεγάλο της καπέλο. Πίεσε το κυνηγετικό όπλο του άντρα της στο στόμα και τράβηξε τη σκανδάλη.
Κάθε γυναίκα εν ζωή ξέρει, γιατί καθάρισε πρώτα τα πατώματα.

Μια ψυχή που λιμοκτονεί μπορεί να γεμίσει με τόσο πόνο, που μια γυναίκα δεν μπορεί πλέον να αντέξει….»

Καθημερινότητα

2008-08-30T22:09:00.005+03:00

Μωρό μου, η ζωή περνάει αργοπορημένη, με καφέδες, ψώνια στο σουπερμάρκετ κι ατέλειωτες ώρες γραφείου. Κατά τ’ άλλα, τα σύννεφα βουλιάζουν στον ορίζοντα και συ είσαι, μερικές φορές το μήνα, λυπημένη. Σε φοβάμαι μερικές φορές, όταν κάθεσαι κει και τα μάτια σου είναι γυάλινα. Σε λυπάμαι μερικές φορές, όταν φεύγεις σε άνυδρες εκτάσεις γης.
Λες ότι πας να βρεις την αγάπη αλλά βρίσκεις μόνο σπασμένα γυαλιά. Ματώνεις και ξαναγυρνάς από την πίσω πόρτα της κουζίνας. Τα παιδιά κοιμούνται, βράζεις το γάλα, μου ετοιμάζεις καφέ, ντύνεσαι για τη δουλειά κι έρχεσαι και με φιλάς καθώς κουμπώνεις το σακάκι σου.
Αφήνεις πατημασιές από αίμα, κουζίνα, μπάνιο και πάλι πίσω, κρεβατοκάμαρα….όλες οι μικρές σου διαδρομές μες στην αιωνιότητα.
Μωρό μου, σε μισώ μερικές φορές.

eclipse

2008-08-19T02:14:00.005+03:00

Πάντως απόψε είναι μια καλή μοναχική βραδιά και δε με πειράζει που εντέλει δεν βγήκα. Έχει και τα καλά της η μοναξιά. Πανσέληνος Αυγούστου κρυμμένη πίσω από την έκλειψη σελήνης απόψε, το καινούργιο κοκτέιλ βότκα με χυμό καρπούζι που ανακάλυψα, το laptop στη βεράντα, μέσα σε οργιαστική βλάστηση να παίζει εναλλάξ Bregovic και Σαββόπουλο, κι εγώ να προσπαθώ να αναγνώσω τα ερωτηματικά της ψυχής μου! Γιατί έμεινα μόνη; Τι φταίει που δεν έχω πλέον παρέα να πάω διακοπές; - η εμμονή μου τον τελευταίο καιρό. Τι είδους ζωή θέλω να έχω και πότε θα ξεκινήσω να την διεκδικώ; Θυμάμαι τώρα τα όνειρα της εφηβείας μου, τον Jack Nikolson στο easy rider κι ένα σχόλιο που διάβασα σ’ ένα site του κώλου που απευθυνόταν όμως σε μας, στη γενιά μου: ‘έχαψες το παραμύθι που σου σερβίρανε οι κάθε λογής Κωστόπουλοι’ και οι στοίβες το 01 –τυχαίνει να έχω κι εγώ μια τέτοια στοίβα πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού μου στο εφηβικό μου δωμάτιο που οι γονείς μου είχαν τη δυνατότητα να κρατήσουν ανέπαφο, όπως τη μέρα που το άφησα –

για την δήθεν άνετη ζωή και το χαϊλίκι; Τόσα χρόνια μετά, ζεις ακόμα σε μια τρύπα και κάνεις τρεις δουλειές για να συντηρηθείς!!! Κι αναρωτιέσαι που είναι η μεγάλη ζωή που σου τάξανε, οι προβολείς, τα τζακούζι, η πισίνα, τα κοκτέιλ στο φως του φεγγαριού;….και καταλήγει ο καλός ανώνυμος φίλος μου του άσχετου site ….ένας απλός καταναλωτής είσαι όλο κι όλο φίλε μου. Αυτό προοριζόταν η δική σας ή γενιά να υπηρετήσει: το όραμα του καταναλωτισμού…. Σας χρησιμοποίησαν και σας φτύσανε φίλε μου, λέω εγώ. Το όραμα του υλιστικού ευδαιμονισμού τους ποτέ δεν θα ανατείλει σ’ έναν πλανήτη διαβρωμένο από απόβλητα. Η ήττα της γενιάς του thirty something είναι πλέον γεγονός. Οδεύουμε στα σαράντα με βαρείς τους ώμους από αναπάντητα γιατί.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω τι φταίει, ξέρω όμως σίγουρα ότι οι δικοί μας οι γονείς είχαν βαδίσει με πιο σταθερό βηματισμό σ’ αυτά τα μονοπάτια. Είχαν τις πληγές τους, δε λέω, έτρεφαν όμως αυτή την αθώα εκτίμηση για τη ζωή. Εκτίμηση που, στις μέρες μας μ’ όλα τα high tech προϊόντα και τις high speed υπηρεσίες, εξέλιπε.

Κι ας κολλήσω εδώ κι ένα, άγνωστο στους πολλούς, αισθητικό διαμαντάκι του Σαββόπουλου του «μην πετάξεις τίποτα», του Σαββόπουλου του ‘94, ναι καλά καταλάβατε, αυτού, ακριβώς, του αμφιλεγόμενου, του απρόβλεπτου, του άκρως, μέσα στον κομφορμισμό του, αντιστασιακού «καραγκιόζη»….

Πρεσθλάβες
Στο ράδιο φωτεινοί σταθμοί περνούσανε
Πρεσθλάβες, Βελιγράδι - στείλ' του ένα φιλί!
Και μες στο φιλί ο Πέτρος τόσος δα γουλί
τα σύνορα περνάει μ' ενα φόρντ τάουνους
κι απ' του Τίτο τους Λατίνους σαν τον Τέν-Τέν περνάει
στο επόμενο καρρέ και στο θρανίο μου πλάι.

Στο πλάι μου η δασκάλα τον ενθρόνισε
κι ο δίσκος του βιού-μάστερ φεγγοβόλησε.
Στην Κύπρο δυο αγχόνες εικονίστηκαν
βιτρίνες στα Ταταύλα θρυμματίστηκαν
φωτίστηκαν οι Ούγγροι στα οδοφράγματα.

Μετά πίσω απ' τον χάρτη βγήκαν οι καπνοί
βγήκαν τ' άλογα του Ισλάμ ψηλά στον Δούναβη
κι εμάς ζωγραφιστούς με δυο κυανόλευκες
σαν δύο χερουβείμ με σχολικές ποδιές
κρυφά μας διακτίνισε η μεγάπτερος
στους πλανήτες του '50, στο ουρανί τζούκ μπόξ.

Τρέχουν οι ειδήσεις
σαν παραισθήσεις.
Του Φερραίου οι τόποι
στην Ευρώπη.

Μεσήλιξ τώρα εγώ σε οθόνη έγχρωμη
ξυπνώ με τις Πρεσθλάβες να βουίζουνε.
Οι δείχτες στο ρολόι γυρνούν ανάποδα
στον παιδικό μου εθνικισμό, τον πιο παγκόσμιο.

Κι ακόμη πιο βαθιά στο Θείο Βυζάντιο
στη λάμψη με του Κύριλλου το αλφάβητο
πού μείναμε βρε Πέτρο μου ολομόναχοι;
Παράξενη σιωπή: Εδώ Βαλκάνια.
Ρουμάνοι, Σέρβοι, Ρώσοι, Αλβανοί, Ρωμιοί.
Τούς βλέπεις στο μετρό φυλές αλλόκοτες
μικροί δερματοκέφαλοι των γκράφιτι
σαν γλόμποι με την γλαύκα στο πηλίκιο
έτη φωτός μακριά απ' τον Γαλαξία τους
η ακτίνα έχει σβήσει, πουθενά επαφή.

Μ' ακούει και θα γελάει τώρα ο φίλος μου.
Μες στης παλιάς Ηλεκτρικής το εργοστάσιο
εκεί στο λούνα παρκ στον Λευκό Πύργο πλάι
το αυγό του αετού, δυο κεφαλές πετάει!

Τρέχουν οι ειδήσεις
σαν παραισθήσεις.
Του Φερραίου οι τόποι
στην Ευρώπη.

Πλάκα κάνω....

2008-08-10T04:40:00.001+03:00

Όταν ήμουν παιδί ανακάλυψα ότι ήμουν πολύ καλή στη μπλόφα. Ξέρετε τι είναι! Αυτό το παιχνίδι στα χαρτιά; που κερδίζει ο πιο ψεύτης;
Μετά από απανωτές νίκες, κατάλαβα ότι ήμουν πολύ δυνατή.
Και μετά, ανακάλυψα την έννοια της διπλής μπλόφας.
Ξέρεις τι είναι, μωρό μου!
Αυτό το παιχνίδι στην αγάπη; που σου λέω ‘δε σ’ αγαπώ πια’, για να νομίσεις ότι σου κρύβομαι… για να μη δεις πόσο μου ράγισες την καρδιά…

Υ.Γ.Μα όπως και να 'χει, για διπλή μπλόφα πρόκειται, διάβολε!!!
μη βάζεις και το χέρι σου στη φωτιά...

Η Τασούλα

2008-08-10T03:22:00.004+03:00

Εμάθατε τι εγίνη στης Πάτρας τα χωριά;
Εντύθηκε μια κόρη, η κακούργα, στα ευρωπαϊκά.
Παίρνει τον εραστή της και πάει στο καφενέ,
το καφετζή διατάζει η κακούργα, καφέ και ναργελέ.

Σηκώνεται ο Βαγγέλης και πάει στο καφενέ,
βλέπει την αδελφή του τη Τασούλα, φουμάρει ναργελέ.
"Γιατί μωρή Τασούλα με το ρολόι σου, επρόσβαλες
εμένα το Βαγγέλη κι ούλο το σόι σου;
Γιατί μωρή Τασούλα με την καδίνα σου, επρόδωσες
εμένα το Βαγγέλη και την πατρίδα σου;"

Δυο μαχαιριές της δίνει μες στη δεξιά μεριά,
της έφαγε συκώτι της καημένης και τη μισή καρδιά.
Κι όταν την επερνούσαν από τα μαγαζιά, ράγισαν
τα ποτήρια της καημένης και σπάσαν τα γυαλιά.

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Νένα Βενετσάνου, Cafe Greco.

Και κάτι δυνατό, γιατί είναι Αύγουστος κι αντέχουμε, ε παιδιά;

Αυτές τις μέρες, δεν έγραφα…

2008-07-16T01:07:00.003+03:00

Αυτές τις μέρες …

διέσχισα μιαν ολόκληρη έρημο και πουθενά δεν βρήκα τ’ αρχαία παλίμψηστα γλυπτά, το χωμάτινο δάκρυ στην κόγχη του ματιού στερεωμένο

μες στους αιώνες να γυαλίζει.

Αυτές τις μέρες…

διέτρεξα όλα τα νερά, απ’ την λεπτή, λεπτότατη πηγή μέχρι πέρα, των ωκεανών τα βάθη, όλων των ειδών τα ύδατα, στην κοινή μοριακή δομή τους το μυστικό να συλλαβίσω

που τόσο επικίνδυνα τα καθιστά.

Αυτές τις μέρες…

την άκρη του ορίζοντα, ψηλαφητά ακούμπησα κι ανατίναξα τους ουρανούς σαν σεντόνι που μοναχό του αναδιπλώνεται και πάλλεται και πάει

τον κόσμο να σκεπάσει.

Αυτές τις μέρες…

μες στη φωτιά ταξίδεψα, στο πύρινό της βάθος, στο κέντρο του φωτός αναζητώντας

την πιο μεγάλη νύχτα.

Αυτές τις μέρες, δεν έγραφα…

2008-03-12T22:23:00.002+02:00

Αυτό το δαχτυλίδι το αγόρασα το Μάιο του 2000.

Ήταν ένας πικρός Μάιος με εκτυφλωτικά πράσινα και πεζοδρόμια πρόωρα σκονισμένα από την ανομβρία – το θυμάμαι γιατί εκείνο το συγκεκριμένο Μάιο τον διέσχισα με τα μάτια καρφωμένα στα παπούτσια μου. Έτσι είδα και τη βιτρίνα του μικρού κοσμηματοπωλείου – κατάστημα ημιυπόγειο, πόλη επαρχιακή, έτος 00. Μπήκα και ρώτησα αν κόβουν δαχτυλίδια, κανένα δε στεκόταν στα δάχτυλα μου άκοπο…

Πέρσι, σ’ ένα συνέδριο στο Caravel παραλίγο να το χάσω, έψαξα κάτω απ’ τα καθίσματα, ρώτησα στη ρεσεψιόν, τίποτα. Το θεώρησα λοιπόν κι εγώ σημάδι αποδέσμευσης από μια παλιά άρρωστη αγάπη. Υποκλίθηκα σεμνά στο πεπρωμένο κι αποχώρησα.

Καθώς ξεπακέταρα, λίγες ημέρες μετά, ξεπρόβαλε σαν αστραφτερό μυστικό μέσα από ένα κρυφό τσεπάκι. Σαν να μου ‘κλεινε το μάτι συνωμοτικά μου φάνηκε.

Για το καλύτερο.

Για το χειρότερο.

Just remember that death is not the end...

2008-02-02T02:27:00.000+02:00

Στη μέση της μικρής κάμαρης στεκόταν η Λιζαβέτα κρατώντας μεγάλο μπόγο στα χέρια κι έβλεπε τη σκοτωμένη αδερφή της. Το πρόσωπό της είχε πανιάσει και σαν να της κόπηκε η λαλιά.

Μόλις τον είδε να ορμά μέσα στο δωμάτιο άρχισε να τρέμει σαν καλάμι ενώ ένας σπασμός στράβωσε το στόμα της. Εκείνος σήκωσε το τσεκούρι πάνω από το κεφάλι της. Τότε το πρόσωπο της Λιζαβέτας πήρε μιαν έκφραση περίεργα παραπονιάρικη, όπως των πολύ μικρών παιδιών, που όταν αρχίζουν να τρομάζουν κοιτάν επίμονα αυτό που τους τρομάζει κι ετοιμάζονται να μπήξουν τα κλάματα.(….)άνοιξε μονάχα λίγο το στόμα και τέντωσε κάπως το ελεύθερο αριστερό της χέρι κατά το μέρος του, σα να ‘θελε να τον σπρώξει απαλά.

Χύθηκε πάνω της και το τσεκούρι έπεσε με την κόψη στο μέτωπο της γυναίκας που τ’ άνοιξε πέρα για πέρα. Μονομιάς ξαπλώθηκε χάμω ξερή.

ΦΕΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ, ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Κι απ’ όλην αυτή την ιστορία, εγώ κράτησα τη χειρονομία της Λιζαβέτας, αυτής της ανώνυμης ηρωίδας του Ντοστογιέφσκυ, όπως άλλοι κρατάνε το σήμα της νίκης…όχι άλλη βία παρακαλώ…την ώρα που το τσεκούρι ολοκληρώνει τον προορισμό του.

Just remember that death is not the end…

Nick Cave and the bad seeds

DSM-IV

2008-01-11T02:14:00.000+02:00

Υποψιάζομαι ότι, μια μέρα, το DSM-IV

(Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) θα καεί στην πυρά.

Το αν θα είναι στην Τετάρτη ή στην Δεκάτη Τετάρτη εκδοχή του δεν το γνωρίζω…

…ούτε και ποιας έκδοσης η λάμψη θα είναι η πιο εντυπωσιακή…

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

2007-12-30T22:30:00.000+02:00

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Κ.Καβάφης, στο www.kavafis.gr

2007-12-07T15:14:00.000+02:00

«Δέκα λογιώ οι παλικαριές,

οι εννιά να δραπετεύεις

και οι αγάπες δυο λογιώ,

στη μια καλογερεύεις»

Εγώ, πάντως,

δε δραπέτευσα….

TO WHOM IT MAY CONCERN…

2007-11-26T14:54:00.001+02:00

Μια πράξη σιωπής είναι,

μερικές φορές,

όπως και μια πράξη δειλίας:

τραυματίζει το σώμα του Θεού.

28η Οκτωβρίου

2007-10-28T04:53:00.000+02:00

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Κάποτε θα πάρουμε ένα γράμμα, θα ‘ναι από μιαν άλλη εποχή, θα το ακουμπήσουμε στο τραπέζι αμήχανοι, θα σκεφτούμε πόσο είμαστε ακόμα ξένοι, οι λέξεις θα ‘χουν γίνει φαντάσματα, στο δρόμο θα βρίσκεις καμιά φορά ένα επισκεπτήριο, αλλά δε θα ‘χουμε μνήμη, τα καφενεία άδεια σαν τα τοπία του υπερπέραν –και μόνον εγώ, τότε, ο τρελός θα σηκωθώ και θα φωνάξω: «σύντροφοι», σαν ν’ απαντάω στην ατέλειωτη αυτή σιωπή…

Το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο – με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις.

Τάσος Λειβαδίτης, "ο τυφλός με το λύχνο", 1983.

2007-08-24T00:40:00.000+03:00

Ένας κακός μαύρος Άγγελος φτεροκοπάει πάνω απ’ την πόλη τον τελευταίο καιρό.

Άνθρωπος δε χαμογέλασε και σήμερα
Μια καλημέρα ειν’ ακριβή για να την πεις
Τα ύδατα έχουν δηλητηριαστεί
Κι ο αέρας ζέχνει

Ένας κακός Άγγελος την πόλη μας ερωτεύτηκε
Κι όλο την τριγυρνάει
Με γαλιφιές και ψέματα…

Προς δόξαν της 23ης Αυγούστου, ανατελλούσης…

2007-08-23T00:44:00.000+03:00

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ – ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΑΚΡΗ ΑΚΡΗ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ, ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, Σ’ ΕΝΑ ΔΡΟΜΑΚΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΕ ΗΡΩΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ΣΟΥ, ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΕΠΙΜΟΝΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ…

2007-08-21T19:39:00.001+03:00

Σκέφτομαι τώρα τον Οδυσσέα…. με τι φτηνά κόλπα μ΄ έριξε στο κρεβάτι…. Εγώ θα πάρω διαζύγιο….Η γυναίκα μου δεν με καταλαβαίνει… κι εγώ θέλω αλλά δεν μπορώ…κ.ο.κ.

Αν κρίνω από το περιεχόμενο, ήταν πολύ απλοϊκό και πολύ αφελές για να έχει πείσει, πόσο μάλλον για να έχει ξελογιάσει, μια γυναίκα της δικής μου συνομοταξίας, μια γυναίκα ανεξάρτητη τόσο όσο κι ανατολίτισσα, αντιφατική στο έπακρο σημείο, σημείο ικανό να την καθιστά ασύλληπτη, σχεδόν αόρατη στα ταπεινά μπακαλοδεύτερα της επαρχιώτικης μπουρζουαζίας.

Ναι, δεν μπορεί να ήταν το περιεχόμενο

Δεν μπορεί να ήταν καν ο τρόπος που ήταν διατυπωμένο αυτό το περιεχόμενο: ασαφής, αγχωμένος, βιαστικός...

Υπάρχει κάτι εδώ που παρεμβάλλεται,

Κάτι που δεν αφορά στο τώρα

Κάτι που ξεπληρώνει παλιούς λογαριασμούς

Κι αυτό το κάτι είναι που ξεθωριάζει το σήμερα

Αυτό το αόρατο κάτι πληρώσαμε μωρό μου.

Εσύ, με την –καταναγκαστική- σιωπή σου

Εγώ, με την –όλο ασέβεια- ακατάσχετη φλυαρία μου

Α, και να μη ξεχνιόμαστε…- πάλι εσύ έχασες

Μόνο που για σένα, για δική μου δυστυχία δηλαδή,

η ήττα

το πιο λαμπρό σου τρόπαιο είναι

Ας ήξερα πως το κάνεις αυτό

Ας ήξερα ποιος κακός άνεμος στο σταυροδρόμι μου σ’ έφερε

Για να με σημαδέψεις

Γιατί

Απ’ όλα τα παραμύθια

Που μου διαβάσανε

Το πιο λυπημένο τέλος

Το δικό μας

Το είχε…

Περί φόβου

2007-08-21T19:03:00.000+03:00

Τι φοβάσαι;

Που στεκόμαστε στην άκρη του γκρεμού;

Που σε κρατάω απ΄ το χέρι και παραπατάω;

Που φέγγει από κάτω το έρεβος;

Τι φοβάσαι μωρό μου;

Τι έχει παρακάτω, για μας, για να φοβάσαι;

Σε αναμονή

2007-05-31T22:05:00.000+03:00

Πούλησα λοιπόν κι εγώ φτηνά τα υπάρχοντά μου

άλλαξα χρώμα στα μαλλιά μου

κι έκατσα στο κατώφλι και περίμενα

- λες κι η ζωή

μου χρωστούσε ένα ολοκαίνουργιο ζευγάρι φτερά

για το υπόλοιπο της διαδρομής…

2007-05-23T02:42:00.002+03:00

…Και θυμήθηκα εκείνη την παλιά ρήση του Σεφέρη απόψε: «μην ρίχνετε την ψυχή σας στα σκυλιά»… απόψε που έβρεχε, μια νύχτα του Μαΐου που, όλως παραδόξως έβρεχε, κι εμείς, όλως παραδόξως, μια ψυχή που είχαμε, εκεί την αφιερώσαμε απόψε, για να τιμήσουμε τους μαστροπούς, «....ο έχων ώτα ακουέτω», ανά τους αιώνας, αμήν!

fuckyoufuckyoufuckyoufuc

2007-05-16T20:16:00.000+03:00

Θέλω να γράψω ένα σχόλιο βρώμικο, ένα στιχάκι υβριστικό, έναν λίβελο για όλους αυτούς που, με εντιμότητα, συνέπεια και σθένος, ασπάζονται ιδανικά, υπερασπίζονται αξίες, υπηρετούν, με παιδική σχεδόν αφέλεια, το ανυπέρβλητο δώρο της ζωής….

Γιατί; Είναι η kinky πλευρά μου που το θέλει, το, κρυμμένο στη σκιά, δεύτερο πρόσωπο του Ιανού, οι μιαρές μικρές ώρες μιας άρρωστης υπερδιέγερσης, το πρώτο φως του πρωινού που μόνον συμφορές προλέγει.

Είναι ο θάνατος μες στη ζωή

ο πιο ασίγαστος

ο πιο δυνατός

ο πιο παθιασμένος εραστής της,

αυτός που ποτέ δεν θα την εγκαταλείψει, ποτέ δεν θα παραιτηθεί, πάντα αυτός στο τέλος θα την αγκαλιάζει σφιχτά κι απόλυτα και στέρεα και κρύα

ο αδιαφιλονίκητος νικητής

πάντα αυτός

πάντα στο τέλος

ο ίδιος πάντα στο τέλος νικητής

της παρτίδας.

Βλέπετε λοιπόν, είναι η kinky πλευρά μου που το θέλει: να χλευάσει τα θεία, να φτύσει τους βωμούς, να τσαλαπατήσει σημαίες, να εξοργίσει τους θεούς, να πετάξουν τα ζάρια στο έρεβος, ν’ αναποδογυρίσουν την παρτίδα, να διακοπεί το παιχνίδι – τέτοιο παιχνίδι, πάντα εσύ να τα φυλάς κι εκείνο να σου κρύβεται…

Τα παλιά μας όνειρα

2007-05-14T22:31:00.000+03:00

Τα παλιά όνειρα, φυλαγμένα προσεχτικά σε αεροστεγείς γυάλινες φιάλες, ταξινομημένα κατά σειρά προτεραιότητας και ημερομηνία.

Σε κάποιες η ημερομηνία λήξεως αναγράφεται καθαρά, άλλες πρέπει να τις αναποδογυρίσεις, τα στοιχεία είναι δυσδιάκριτα. Η σκόνη αλλού σχηματίζει ιερογλυφικά σχέδια από χέρια που αναποδογύρισαν, πασπάτεψαν, χάιδεψαν, προσευχήθηκαν…αλλού πάλι είναι συμπαγής κι αποφασιστική – είναι τα όνειρα που εγκαταλείφθηκαν νωρίς, κανείς δεν έκλαψε γι’ αυτά, ούτε κι απόρησε κανείς…

-στο βάθος δε του ντουλαπιού, γωνία αριστερά, το πιο παλιό: κάτι φτερά αναμνηστικά απ’ αυτά που απωλέσθησαν την Ημέρα της Σύλληψης…

Αστρολογικές προβλέψεις

2007-05-01T17:52:00.000+03:00

Κι όπως έλεγε κι ένας φίλος παλιός τις προάλλες:

Όταν ο Πλούτωνας περνά απέναντι από την Αφροδίτη

προλέγει, μερικές φορές, το τέλος μιας αγάπης μεγάλης…

Το «μεγάλη» μου έκανε εντύπωση.

Ξέρετε εσείς να υπάρχει τέτοιο πράγμα;

Χριστός Ανέστη!

2007-04-08T18:34:00.000+03:00

Εκείνα που είχα να σου πω

Ήταν μαχαίρια να κοπώ και να χαθώ

Από δειλία και ντροπές

Δεν σου είπα τίποτα ποτές

να λυτρωθώ…

Ακολουθούσες την αρχή

Πως έτσι θέλει η εποχή το ποσοστό

Και μ’ ασημόχαρτα φτηνά έμεινες στα μηδαμινά

Και το σωστό

Εγώ είχα μόνο ένα κορμί

να σου χαρίσω μια στιγμή για να γελάς

μα τις ανθρώπινες ψυχές τις έβλεπες σαν μετοχές

που τις πουλάς…

Εκείνα που είχα να σου πω

Ήταν μαχαίρια να κοπώ και να χαθώ

Από δειλία και ντροπές

Δεν σου είπα τίποτα ποτές

να λυτρωθώ…

Να την τώρα, πρώτη πρώτη σας ζυγώνει

μ’ ένα ‘κλίνατε επί δεξιά’ λοξοκοιτάει προς εσάς,

στοιχημένοι πίσω της οι νέοι χρόνοι

και από πάνω της ο ποιητής

της ψιθυρίζει απ’ το μπαλκόνι

Σημαιοφόρισσα, στη λησμονιά να μην τους δώσεις

Να τους καλέσεις αύριο πλαι σου και λίγο να τους εξυψώσεις

Είχε πολύ καημό, πολύ λαχτάρα η εποχή τους

Είχε πολλούς αναίσθητους μα και πολλούς ονειροπόλους

Που είθε να βγαίνουν πάντα ΠΡΩΤΟΙ

Πρώτη του 2000

Έρχονται χρόνια μυριάδες

Δεν το εμποδίσαμε

Το βοηθήσαμε

Πρώτη

Πρώτη του 2000

Λάμπουν του χρόνου οι νιφάδες

Μες στο αδιέξοδο, βρίσκουν την έξοδο…

ΠΡΩΤΗ!!!

Που τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά!!!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

2007-04-06T02:26:00.000+03:00

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς.

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.

Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.

Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.

Λόγχη εκαντήθη, ο υιός της Παρθένου.

Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.

Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Περί υποκρισίας

2007-04-04T11:52:00.000+03:00

Όταν ο άλλος είναι μουλάρι τι μπορεί να περιμένει κανείς; Μόνο να μπεις στο παιχνίδι του και να προσπαθείς να το τραβήξεις…και είναι εθιστικό παιχνίδι, αν έχεις θέμα με τις εξαρτήσεις πρέπει να προσέξεις!

Α, και κάτι ακόμα. Είναι Άνοιξη και η Εβδομάδα των Παθών εν εξελίξει. Υπάρχει τόσο δέος και γλυκύτητα στην ατμόσφαιρα, τόσο βάθος, αυτές οι μωβ κορδέλες, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο του Παζολίνι και το Τροπάριο της Κασσιανής…

Αποφύγετε, αν μπορείτε, αυτές τις μέρες τους μεγάλους ναούς των μητροπόλεων γιατί ο Ιησούς στην εποχή του, κι αυτός ένας outsider ήταν…

Πόση υποκρισία χρειάζεται για να τον μετατρέψουμε σε σύμβολο εξουσίας και επιβολής; Σε αλλαζονεία και μισαλλοδοξία; Βιαιότητα, κομφορμισμό, αμάθεια, ιδιοτέλεια, καταπίεση, σκληρότητα… Πόση υποκρισία;

Μήπως;

2007-04-02T13:50:00.000+03:00

«…γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανέναν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση

σαν την αθανασία των ποιητών»

Τ. Λειβαδίτης, Εγχειρίδιο Ευθανασίας, 1979.

Ναυάγια...

2007-04-01T01:54:00.000+03:00

Αν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε.

Τ. Λειβαδίτης, Ο τυφλός με το λύχνο, 1981.

2007-03-30T16:53:00.000+03:00

Όλα αυτά τα λόγια κλειδωμένα στη σιωπή!

Τα πιο γλυκά, αληθινά, δικά μας λόγια, κλειδωμένα στη σιωπή! Κι έφυγες, ενώ τα μάτια σου ήταν κόκκινα, έφυγες σαν κύριος, δεν καταδέχεσαι εσύ να ζητιανέψεις, ΕΣΥ που κάποτε ήσουν ΒΑΣΙΛΙΑΣ….κι όμως, ακόμα είσαι μωρό μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσες ποτέ εσύ να μην είσαι….

Υ.Γ. Και μην ακούς τι λέω: έτσι σε ήθελα να είσαι!!!

Επιστημονικές έρευνες

2007-03-26T22:13:00.000+03:00

Ξέρω ότι τη ζωή μου την έχω πληρώσει πολύ ακριβά…

Πολλά χρόνια, πολλά αισθήματα, πολλά δάκρυα, πολλά βράδια που ήταν τα τελευταία…

Ναι, τη ζωή μου πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη την έχω πληρώσει πολύ ακριβά, καλοί μου συνοδοιπόροι… και ταξίδεψα σ’ ένα τέτοιο βάθος, που τα σπλάχνα μου δονούνται μέχρι μέσα, κάτω απ’ τον αφαλό όταν το συλλογιέμαι.

Άραγε, τόσος πόνος, γιατί; Όλα καλά, όμως ο πόνος στην ανθρώπινη ζωή, ποιο ρόλο άραγε καλείται για να παίξει; Ποιος τον επινόησε, πότε και γιατί;

Ε; …καλοί μου επιστήμονες;

Κραταιά ως θάνατος αγάπη...

2007-03-24T01:06:00.000+02:00

Άφωνη, νηστική, άβαφη, πλήθος τ αποτσίγαρα και τα μαχαίρια πάνω απ’ την καρδιά να διασταυρώνονται,

λεπίδες δάκρυα ‘…ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη,

σκληρός ως Άδης…’

προσκυνώ

Η συμβουλή της ημέρας

2007-03-15T21:11:00.000+02:00

Και να το ξέρεις, μωρό μου, ο πιο γενναίος

πεθαίνει στο τέλος μόνος.

Γιατί οι άνθρωποι είναι ταξίδια...

2007-03-10T16:59:00.000+02:00

Οι άνθρωποι είναι ταξίδια!

Δε θέλω να μείνω μπροστά στις διαφημιστικές αφίσες των πρακτορείων!

Να ξέραμε τι μας περιμένει...

2007-03-03T17:45:00.000+02:00

Σάββατο 3-3-2007

Ημέρα Ρωμαϊκής Ακολασίας:

Το μεσημέρι που ξύπνησα, κάτι μου ‘ρθε να βγω και ν’ αγοράσω κάτι προκλητικό. Με το που γύρισα, γέμισα τη μπανιέρα άρωμα σανταλόξυλο κι έβαλα Μαυροδάφνη.

Άλλαζα ρούχα μπρος στον καθρέφτη κι ερωτευόμουν τις μικρές ρωγμές στο λαιμό και τις φλεβίτσες των χεριών –χρυσός σταυρός, χαρακωμένος στο χώρισμα του στήθους, τσιγάρα ακατάπαυστα, βαριά, βερνίκι ασημί σαν τη λεπίδα μαχαιριού κι όποιος αντέχει στην Ηδονή…τον πρώτο λίθο βαλέτω.

Για τους υπόλοιπους, μια ωδή στην Αγία Ρουτίνα είναι αρκετή, καφές, εφημερίδες, το ταίρι τους με τις πιτζάμες, ανάταση στα γκολ της ομαδάρας το απόγευμα…

Έκλειψη Σελήνης απόψε…

Στους Ιχθείς – η τρέλα με το Θεό, χεράκι χεράκι περιδιαβαίνουν το στερέωμα…

Κι ας είναι κι ο Ουρανός εκεί, που δεν καταλαβαίνει από μισόλογα και υπολογισμούς!

Να ξέραμε τι μας περιμένει, αλήθεια!!!

Υπαρξιακό άγχος; Τι συμβουλεύετε dr. Freud;

2007-01-27T03:35:00.001+02:00

26 Γενάρη του 2007.

Όπως θα καταλάβατε, αγαπητοί μου φίλοι, το ασύλληπτο περνάει –πάλι!!!- μια υπαρξιακή κρίση. Ποια είμαι, που πάω, γατί σας τα γράφω όλα αυτά που σκέφτομαι και ποιόν, στο κάτω κάτω, αφορούν; Στο τσακ είμαι να καταργήσω αυτό το blog κι αν δεν το ‘χω κάνει ακόμα είναι που δεν ξέρω τις νόμιμες διαδικασίες …. Και ταξιδεύουν, προσωπικές στιγμές κι ασύλληπτα στιγμιότυπα στο διαδίκτυο, στο σύμπαν, στ’ αστέρια…Μόνο γι’ αυτό το ταξίδι γράφω ακόμα κι αυτά που είπα για βαρεμάρα κι υπαρξιακά αδιέξοδα, μη μασάτε, ναρκισσιστικές μπούρδες είναι όλα, ενός εγωκεντρικού μυαλού .

Τώρα που αυτομαστιγώθηκα, νιώθω λίγο καλύτερα. Κατά βάθος, το αγαπάω αυτό το blog κι ας μη φαίνεται, όπως ένα παιδί ανάπηρο που το ΄χεις βάλει στο Ίδρυμα κι όταν σε βολεύει, το επισκέπτεσαι! Εκπλήσεσαι με τα ασήμαντα κατορθώματά του, γελάς, το παίρνεις αγκαλιά…όμως, είναι ο πόνος του πεπερασμένου που σε ξυπνάει τα βράδια κι ανάβεις τσιγάρο, την ώρα που όλη η φύση ησυχάζει…την ώρα που δεν είναι ‘κει κανείς για να τον δει….

Καλό μήνα

2006-12-02T02:04:00.000+02:00

1^η Δεκέμβρη. Ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Φωτάκια, δεντράκια, στολιδάκια, κάλαντα, μικρές, πικρές στιγμές στο πατρικό μας σπίτι που φθίνει σιγά σιγά, καθώς η ενηλικίωσή μας εγκαθίσταται. Και τα Χριστούγεννα, κάθε χρόνο την ίδια εποχή να μας υπενθυμίζουν μια χαμένη, για πάντα αθωότητα.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, που συνωστίζονται στα ανοιχτά, μέχρι τις 8, super market, να προλάβουν, να εξαντληθούν, μην τους βρει ξυπνητούς η Θεία Γέννηση, ολέθρια υπενθύμιση της παιδικής μας ηλικίας που ποτέ ξανά δεν θα είναι εκεί…

Εξομολόγηση -ας ειναι κι ερωτική....

2006-11-12T01:27:00.000+02:00

Απόψε είναι βραδιά πένθιμη / δεν είχα προφτάσει να κλάψω γι’ αυτά που βρήκα σ’ ένα βράδυ και τα έχασα. Μέσα στη νύχτα κρύβονται θησαυροί απρόσμενοι, ανεξερεύνητοι, ανέφικτοι όσο κι απτοί κι όμως ξεχνάω τα μάτια του / ένα ολόκληρο βράδυ κοίταζαν μόνον εμένα και η νύχτα είχε πλημμυρίσει σκοτεινές αστραπές, λάμψεις πιο μαύρες κι απ’ το σκοτάδι. Ήμουν ανυπεράσπιστη, με τα μαλλιά κοντά σαν δεκατεσσάρων χρονών «εγώ είμαι φετιχίστρια» του είπα… «φαίνεται απ’ τα μάτια σου» μου είπε και ‘γω κοίταζα κάτω για να γλιτώσω απ’ τις μαύρες αστραπές!!

Η ζωή κάποιες φορές γίνεται τόσο συναρπαστική που δεν ξέρω τι συνέχεια και κυρίως τι τέλος να της δώσω. Έτσι, τις αφήνω, μισοτελειωμένες, αιωρούμενες ιστορίες στον αέρα του απογεύματος όταν όλα παίρνουν την υφή αυτού που σε λίγο θα τελειώσει, όμορφα και λίγο σπαραχτικά!!

Τις νύχτες...

2006-11-11T12:05:00.000+02:00

Και ψες το βράδυ, στους μυστικούς σου κήπους περιπλανιόμουνα. Σκοτάδι μαγικό, νερά ακούγονται, αγάλματα γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο, αρώματα ανάκατα, φύλλα στο πρόσωπό μου αργοσαλεύουν ηδονικά

–α, καλό μου, τι υλικά ν’ ανακατεύεις άραγε στο εργαστήρι σου τις νύχτες που μένεις ξάγρυπνος, για να μου στέλνεις τέτοια κύματα, τέτοια σαγήνη, τέτοια όνειρα…

Τάφοι...

2006-11-04T19:16:00.000+02:00

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ένα αστείο, ένα παραλήρημα, μια φάρσα που σου στήνει η ζωή, όταν έχουν περάσει τα χρόνια και, χωρίς να το καταλάβεις πως, την έχεις ξοδέψει χωρίς γυρισμό. Όμως ήσουν πάντα τόσο ύποπτα χλωμή και καθημερινή, ακόμα και τις Κυριακές και τα Χριστούγεννα, εσύ φορούσες τα καθημερινά σου και το ίδιο πάντα άτονο, πλάγιο και προς τα κάτω βλέμμα, σαν να παιζόταν εκεί κάτι εξαιρετικά σημαντικό και δεν έπρεπε να χάσεις τη συνέχεια – χωρίς όμως να μας προσβάλλεις, έκανες ότι ήσουν εκεί «Αλεξάνδρα, θα ΄ρθεις να παίξουμε;» έλεγες πάντα ναι κι ήταν σα να ΄λεγες όχι, έχανες βιαστικά και ξαναγύριζες στον κόσμο σου, κανείς μας, ποτέ, δεν τόλμησε, εσένα ειδικά, να σε κοροϊδέψει, ήταν αυτός ο αέρας του αλλού που σε κύκλωνε, όπως βράδυ στα νεκροταφεία μόνο νεκροί τολμούν να μπουν και να

ξαπλώσουν στους τάφους μέχρι τ άλλο πρωί.

2006-11-04T17:38:00.000+02:00

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. 'Ομως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. 'Εβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
Καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα

Η πρόγνωσις σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Κοσμά και Δαμιανού

2006-11-02T00:23:00.000+02:00

Κοσμά και Δαμιανού

Του χρόνου τ’ αλλουνού

Θα σ’ αγαπάω ακόμα

Κοντά σου θα ‘μαι κει

Και κάθε Κυριακή

θα λιώνουμε στο στρώμα

γιατί κι αν φοβηθώ

της νύχτας το βυθό

θα τον ξαναγκαλιάσω

…και στο δοξα πατρί

της νύχτας οι γιατροί

εκεί θα με κοιτάξουν

Ο Κώστας Μακεδόνας με τη βαθιά του τη φωνή, χρόνια τώρα συντρόφευε τους όρκους μου. Μα σήμερα το πρωί που ξύπνησα, αναρωτήθηκα, άραγε σ’ αγαπάω ακόμα; Δυόμιση χρόνια μετά τη ρήξη. Και συ; Μ’ αγαπάς; με θυμάσαι καμιά φορά ανάμεσα στους καπνούς και στα ευκαιριακά γαμίσια με τους εκάστοτε γκόμενους – ποιος ήταν ο τελευταίος σου; Τ’ όνομά του το θυμάσαι; Ή δεν το έμαθες ποτέ;

Πικρία μου βγαίνει, παράπονο, προδοσία, έτσι είν’ οι αγάπες μάτια μου, αυτές που απογειώνονται. Και μένα το βλέμμα μου σήμερα σαν χαμένο αφού έχασα για πάντα τα μάτια σου-και λέω για πάντα γιατί δυσκολεύομαι πλέον να θυμηθώ αυτό το βάθος που με ταξίδευε στα έγκατα της γης Έχω αποφασίσει να έρθω να σε βρω. Να σε κοιτάξω πάλι μες στα μάτια, και θα καταλάβω. Αν τα χαμηλώσεις θα με ντρέπεσαι, κι αν κοιτάξεις αδιάφορα αλλού θα με γκρεμίσεις. Μα αν μείνεις, όπως τότε, ακίνητος, βαθύς και λυπημένος, ή έστω και θριαμβικός που με νίκησες και μ’ έκανες να σε θέλω ξανά, δε με πειράζει, θα ταξιδέψω στο άπειρο. Κι αυτό μωρό μου, μόνον εσύ μπορούσες να το κάνεις, απ’ όλους τους ανθρώπους πάνω στη γη που μου χαρίσανε το βλέμμα τους, μαζί μ’ ένα κομματάκι απ’ την καρδιά τους – κι ας ήταν και για ένα βράδυ.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

2006-10-30T23:26:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί, είχα μια καλή μέρα. Ο Ουρανός σκοτεινιασμένος, η θερμοκρασία καλή, τα κιτρινόμαυρα φύλλα, καθώς που αρμόζει, στρωμένα στο πεζοδρόμιο κι ένα ψιλόβροχο ίσα ίσα, να μας θυμίζει το πένθιμο της εποχής!

«…Το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο -με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις.»

Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε μια Κυριακή ,σαν σήμερα, χαράματα, από ανεύρυσμα αορτής. Και πάντα αναρωτιόμουνα, γιατί άραγε οι ποιητές να πεθαίνουν Φθινόπωρο, απ’ την καρδιά τους;

Ερωτικό

2006-10-24T02:30:00.000+03:00

«…Μα εσύ γελάς σαν πρώτα

κι είσαι πάλι

μες στα φώτα…»

Που είσαι, άραγε, απόψε;

Απόψε, γαμιέσαι αλλού

και λάμπουν στα μάτια σου οι στάλες της βροχής.

Ερωτόκριτος

2006-10-17T04:01:00.000+03:00

[…Αγαπημένο αντρόγυνο σαν τούτο δεν εφάνη
Μηδ άλλο καλορίζικο χαιράμενο στεφάνι…
Βιτσέντζος είν ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος
Που να βρεθεί ακριμάστος οντέ τον πάρει ο Χάρος
Στη Στίαν εγεννήθηκε στη Στίαν ενεθράφη
Εκεί ‘κανε και κόπιασε ετούτα που σας γράφει
Στο Κάστρο σε παντρεύτηκε σαν αρμυρεύγει η φύση
το τέλος του ‘χει να γενεί όπου ο Θεός ορίσει…]

Εις μνήμην...

2006-10-11T15:34:00.000+03:00

Μερικές φορές μου λείπεις, ναι, ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά…

Η απουσία σου, ριπές που ξεσκίζουν το σκοτάδι, πληγώνουν τη σιωπή, μαστιγώνουν το οδόστρωμα κάτω απ’ τα μουσκεμένα φώτα. Κι οι άγγελοι φτεροκοπάνε άτσαλα, με πληγωμένες τις φτερούγες.

Ακόμα βρίσκω, καμιά φορά, ματωμένα φτερά στην πόρτα μου το πρωί...

Στην Αγορά ...

2006-10-07T00:51:00.000+03:00

Είπα πολλά για σένα σήμερα,

λόγια βαθιά κι ανείπωτα,

σε περιέφερα στις αγορές και στα παζάρια

σαν τρόπαιο που όλοι θα το θαυμάσουν

και μέσα απ’ αυτό,

κι εμένα που το κέρδισα

λίγο να με προσέξουν!

Εντάξει, όλα καλά!

Μόνον, αυτό το βλέμμα σου

Το πίσω από τις λέξεις

Το πιο ανεκτίμητο πετράδι

Κανείς ποτέ δεν θα το δει

Κι ούτε θα τ αγοράσει…

Δικός μου θα ‘ναι θησαυρός

Κληρονομιά κι ευθύνη

Δική μου και η μοναξιά

Στις παρυφές του κόσμου.

Μαθήματα Ιστορίας

2006-09-19T13:35:00.000+03:00

Το τραίνο βγαίνει από τη Θεσσαλονίκη. Το απλό των 22.40 που αναχωρεί 23.30. Τσιγγάνοι, μετανάστες, φαντάροι, συνταξιούχοι, φοιτητές, όλοι εδώ, παιδιά όλοι ενός κατώτερου Θεού.

Βλέπω την πόλη να αποσύρεται σιγά σιγά και το ζευγάρι πίσω μου –ένα ηλικιωμένο ζευγάρι βέβαια- μιλάει Γερμανικά. …ist es kleine? διακρίνω. Το μυαλό μου πάει στην πόλη, στο τραίνο, στο σταθμό, δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάει.

…ist es kleine?

Η Θεσσαλονίκη, πως ήταν, πως είναι πως θα είναι… Δεν είναι η καταγεγραμμένη Ιστορία που θέλω να μάθω. Πόσα άρπαξε ο Ψωμιάδης και πάμπολλα παρόμοια, κάθε χρόνο ξεμυτίζει κι από ένα σκάνδαλο, ανά τους αιώνας, αμήν. Αυτά θα τα βρω στα χρονικά της πόλης.

Για τη χήρα, ποιος θα μου πει με τα τρία παιδιά που έφτασε εδώ ένα φθινοπωρινό βράδυ του ’22, ντυμένη στα μαύρα; Για τα ανήλικα που σφάχτηκαν στους Βαλκανικούς; Για τους έφηβους που ακολούθησαν το Μεγαλέξαντρο σε μια ένδοξη πορεία θανάτου; Για το αίμα και τον ιδρώτα που έχτισε αυτά τα παλιά κτίρια στις παρυφές της πόλης, τα σαπισμένα βαγόνια τα όνειρα που κουβάλησαν, τι απέγιναν…

Ποιος θα καταγράψει κάποτε την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Μάλλον κανείς. Κι ακόμα χειρότερα. Πραγματική Ιστορία

ποτέ δεν υπήρξε. Ένα νεφέλωμα η ζωή μας, μια ψευδαίσθηση

έστω κι αν επιμένουμε να παίρνουμε, ακόμα, τον εαυτό μας στα σοβαρά…

Επιστρέφοντας...

2006-08-31T00:48:00.001+03:00

Ξέχασα τι ήθελα να γράψω. Δεν έχει να κάνει με το ότι τελείωσαν οι διακοπές μου, όχι. Έχει να κάνει μ’ αυτό το απύθμενο γαλάζιο χρώμμα, τα μαλλιά μου που έχουν γίνει σαν αφάνα, τη διάλυση των σχημάτων, των ρωγμών, του ορίζοντα του ίδιου, το σύνορο του κόσμου, της ζωής το σύνορο.

Ώρα δύο, καταμεσής στο Αιγαίο, καταμεσής στον αφαλό της γης. Και ταξιδεύουμε σαν πάντα, σαν από πάντα κι ακόμα, ναι, σαν να ναι για πάντα! Αν κοιμάσαι, θα ‘ρθω στον ύπνο σου τ απομεσήμερο, να ψιθυρίσεις τ όνομά μου ιδρωμένος και να ξυπνήσεις μ’ αυτό το στεναγμό!

Λόγια ανάκατα και μεθυσμένα, συγχωρέστε με, μα η επιστροφή οφείλει να γίνει ένδοξα, σαν να ‘μασταν από πάντα φευγάτοι…

Σαν να ‘μασταν από πάντα, για ένα ταξίδι προορισμένοι...

2006-08-29T23:46:00.000+03:00

Κι είχε αποκτήσει, με τα χρόνια, μια χαρακιά ανάμεσα στα φρύδια, κάθετη, σημάδι αναχωρήσεως σε πιο εύφορα κλίματα…

It’s summer time!

2006-07-03T20:07:00.000+03:00

Sorry guys, είναι μια βδομάδα, μπορεί και παραπάνω, που έχω να γράψω! Αλλά, ξέρετε, είναι καλοκαίρι! Εδώ και ένα μήνα σύμφωνα με το ημερολόγιο. Και είμαι από κείνους τους, στο παρελθόν, ηλίθια, 35 χρονώ τώρα πια, κολλημένους που νομίζουν ότι το δίμηνο Ιουλίου –Αυγούστου είναι πλέον διακοπές, τα σχολεία έχουν κλείσει, αποχαιρετά δασκάλους και συμμαθητές στην αγωνία της ύπαρξης και αποσύρεται σε… «καλοκαιρινές διακοπές»! Το οποίο σημαίνει μια άλλη ζωή –χαλαρή υποτίθεται, όπου δε χρειάζεται τίποτ’ άλλο να κάνεις απ’ το να είσαι ένα «καλό παιδί», να κάνεις επαναλήψεις και προετοιμασία για την καινούργια σχολική χρονιά και να περνάς καλά, έτσι που να επιβραβεύσεις τους γονείς σου, τι καλά που τα κατάφεραν! Κομμένες οι κοπάνες, κομμένα και τα τσαλιμάκια, διακοπές εν όψει, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις αρκεί να μην ενοχλείς. Κι αν δε σ’ αρέσει εδώ, άντε σε καμιά κατασκήνωση να δοκιμάσεις τη γλύκα που δε θα σε ρωτάνε αν σ’ αρέσει το φαγητό, άντε να σε δω τι είσαι ικανός ν’ αντέξεις!

ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Δεν είμαι -Δόξα τω Θεώ - ακόμα σε διακοπές!!!

Και δεν είμαι ακόμα -Δόξα τω Θεώ;- θεραπευμένη τόσο που να ξεχάσω τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εν όψει διακοπών, πάντα – της παιδικής μου ηλικίας.

Γι’ αυτό καλοί μου φίλοι, για το επόμενο διάστημα, ξέρετε, Ιούλιος – Αύγουστος, οι ανταποκρίσεις μου θα είναι αποσπασματικές, τρελές μερικές φορές, κι άλλες εντελώς απούσες, μα να το ξέρετε, αυτή η περίοδος προσφέρεται απόλυτα για ν’ ανοίξεις ψυχωτικό επεισόδιο – αλλά τι πειράζει, σε περιμένει ο Σεπτέμβριος, ήρεμος, γλυκερός, επιεικής, «ειμ’ εδώ για να σε τακτοποιήσω, μη βιάζεσαι, με την ησυχία σου, πάρε το χρόνο σου κι οχυρώσου, σε περιμένουν να σε κατασπαράξουν, ετοιμάσου, φόρεσε το make up και το πιο ανιδιοτελές χαμόγελο, ετοιμάσου, τα λιοντάρια πεινάνε…

2006-07-03T03:57:00.000+03:00

«… Α, καλή μου, η πράσινη θάλασσα είναι θάνατος, λένε, βγαίνουν μυριάδες τερατόμορφα καβούρια τις νύχτες, λένε, και καταβροχθίζουν τις ψυχές, όσο για τα σώματα, τι να μετρήσει κανείς, τα κατασπαράζουν κι αυτά.»

Ανίατες ασθένειες

2006-06-24T18:27:00.000+03:00

-Καλημέρα σας, καθίστε, τι σας συμβαίνει;

-Φοβάμαι πως είμαι πολύ σοβαρά, γιατρέ. Πάνε χρόνια τώρα, στην αρχή ξέρετε, δεν έδωσα σημασία, περαστικό θα είναι, η κούραση, η μονοτονία, το στρες, ν’ αλλάξω τη διατροφή μου πρέπει, μάλλον το γυμναστήριο θα μου κάνει καλό, ξέρετε όλα αυτά που μας έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν κάτι δεν πάει καλά. Όμως, γιατρέ, όλα τα δοκίμασα και τίποτα δεν έγινε, πάνε χρόνια τώρα πια, παλιά ήταν εβδομάδες, έλεγα φυσικό, μετά γίναν μήνες, έλεγα δεν πειράζει, με τον καιρό, τώρα όμως, γιατρέ, πάνε χρόνια, χρόνια που δεν μπορώ να ερωτευτώ. Τι έγινε; Γιατί; Τι έκανα λάθος;

Μίκρυνε τόσο ο κόσμος που να μη με χωράει πια;

Ή εγώ μεγάλωσα τόσο που δεν τον χωράω άλλο;

Εσύ τον είδες το θεούλη;

2006-06-22T01:20:00.000+03:00

Την ώρα που εγώ διεκπεραίωνα τις υποθέσεις μου,

υπόδειγμα ευσυνειδησίας και οργανωτικότητας,

το παιδάκι που ποτέ δε μεγάλωσε μέσα μου,

αθέατο πίσω από ένα φανταστικό παραβάν

άλλαζε με το δάχτυλό του τις θέσεις των άστρων

και μονολογούσε, ασυνάρτητα παιδικά τραγούδια:

…αχ κουνελάκι, κουνελάκι, ξύλο που θα το φας!…

εσύ τον είδες το θεούλη; …πότε; …ποιος τον έχει δει;… που;…

εγώ τον έχω δει;…πότε; …πότε θα τον δω;…που;…

ποιος είναι;…πότε θα τον δω; …πότε; …πότε θα τον ξαναδώ;…

Μαμά;!!

Σε ώρα προχωρημένη

2006-06-21T14:24:00.000+03:00

Κούραση. Το σύμπαν αδειάζει. Τα βλέφαρα πονάνε. Οι μυς μουδιάζουν. Η ομορφιά παύει να είναι όμορφη. Και τα λόγια γίνονται ασυνάρτητα, όπως τώρα που προσπαθώ να γράψω και είναι ατέλειωτη η κούραση της επανάληψης.

Πόσα είδη κούρασης υπάρχουν άραγε; Πότε κουράστηκα να σ’ αγαπάω; Πότε κουράστηκα να αναπνέω; Και το κυριότερο, Θεέ μου, τι συμβαίνει όταν κουραζόμαστε να ζούμε;

Μας έχεις δώσει δείγματα γραφής αλλά εμείς, εσκεμμένως αδαείς, κάνουμε σαν να μην ξέρουμε τίποτα, κανείς δεν μας ειδοποίησε Κύριε, το κουδούνι δεν το ακούσαμε εμείς και νυχτωθήκαμε, να δες πόσο κουφοί, άκουσε μας, τους τυφλούς κι ανήξερους….

Μόνο που, την ώρα της κρίσεως, παιδιάστικα τεχνάσματα δεν περνάνε. Και το ξέρουμε όλοι εμείς οι τυφλοί κι ανήξεροι, την ώρα που κρυβόμαστε ο ένας πίσω απ’ τον άλλον. Το ξέρουμε την ώρα που από τον ίδιο μας τον εαυτό κρυβόμαστε.

Κάποιος άλλος βλέπει.

Πιστεύετε στους Αγγέλους;

2006-06-19T16:49:00.000+03:00

Έτσι λοιπόν, καθώς περνούσαν τα χρόνια, το αίτημα ν’ αφήσω στην άκρη τους αισθηματισμούς και να σοβαρευτώ, γινόταν όλο και πιο επιτακτικό. Διαφορετικά, λέει, πολλές συμφορές με περίμεναν στο μέλλον – λες και δεν είναι αυτό το ίδιο το μέλλον, από μόνο του, μια συμφορά!

Πριν δύο χρόνια, έσκυψα το κεφάλι και συμμορφώθηκα. Από τότε, ξυπνάω νωρίς, παίρνω πρωινό και πριν πέσω – σε μια λογική, την ίδια πάντα, ώρα – γυαλίζω τα παπούτσια μου, βουρτσίζω τα δόντια μου και σκεπάζομαι τη φτερούγα ενός φανταστικού Αγγέλου, να μην κρυώνω

-την ώρα που, ο πραγματικός Άγγελος συζητάει σοβαρά και χαμηλόφωνα στο διπλανό δωμάτιο, όπου γίνεται το ιατρικό συμβούλιο, για την πορεία της ασθένειάς μου….

2006-06-19T05:23:00.000+03:00

…έβγαλα τότε τα παπούτσια μου, τα τύλιξα στο σακάκι μου και τα πέταξα απ’ τη γέφυρα, ‘μη με βασανίζετε άλλο, Ναστάζια Φιλίποβνα, της λέω, είναι αργά – πρέπει να γυρίσετε σπίτι…’

Τ. Λειβαδίτης, Εγχειρίδιο Ευθανασίας, 1979

Υ.σ. Τη θυμόσαστε, αλήθεια, τη Ναστάζια Φιλίποβνα;

Υπόθεση, πολύ προσωπική

2006-06-15T00:48:00.000+03:00

Ψες βράδυ δεν ήμουνα καλά. Έκλεισα το PC, έκλεισα και την TV και είπα να κάτσω να το δω. Έπιασα ένα στιλό – ναι, αυτό το προϊστορικό είδος- έπιασα κι ένα χαρτί κι έγραψα ένα ποίημα στη μαμά μου. Ένα ποίημα που με ανακούφισε βέβαια, δεν ξέρω όμως αν θα τολμήσω ποτέ ή αν θα προλάβω να της ζητήσω να το διαβάσει.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί κατάλαβα ότι αυτό το ποίημα είναι μια υπόθεση πολύ προσωπική, που ποτέ, ποτέ δεν θα γίνει post. Τι σημασία έχει που στο διαδίκτυο καλύπτουμε την ταυτότητά μας και ποτέ κανείς δεν θα μας γνωρίσει; Τι σημασία έχει που για τους άλλους είμαι μια εικόνα και μια ηχηρή φράση στο διαδίκτυο; Τι παιχνίδι παίζουμε τελικά εδώ πέρα; Το αίμα, κάπου αλλού ρέει…

Παραθέτω μερικούς στίχους – αυτούς που αντέχω…

Όλη η κούραση του πλανήτη στους ώμους μου απόψε ξεκουράζεται.

[…]έγινα κιόλας 35 μαμά, κι εσύ 67. […]

Γιατί; Γιατί όλα αυτά;

Τι σου συνέβη μαμά; Τι μου συνέβη;

Τι μας έφερε στο χείλος του γκρεμού;

Γιατί ούτε μια φορά δε μου κράτησες το χέρι;

[…] Ξαφνικά, όλοι αυτοί που έλειπαν γεμίζουν το δωμάτιο:

[…]

So, now, my friends, we have to restore the destroyed image,

to reload the current page…

Πω πω, θυμός!!!

2006-06-14T03:01:00.000+03:00

Ξέρω ν’ απαντάω στο θυμό! Δεν είμαι χαζή. Δεν είναι ευχάριστη εμπειρία, βέβαια, και έχω πληγωθεί μερικές φορές από επιθέσεις – δίκαιες και άδικες . Αλλά εκείνο που πονάει πιο πολύ, μη γελιόμαστε, είναι η ψεύτικη καλοσύνη το γλυκερό χαμόγελο, όχι αγάπη μου, δεν πειράζει, εσύ να ‘σαι καλά κι εγώ πάντα θα σ’ αγαπάω….. την ώρα που αιχμηρή η λεπίδα στην γωνία του στόματος λέει: ‘θα μου το πληρώσεις πολύ πιο ακριβά απ’ όσο ονειρεύτηκες ποτέ, κάθαρμα…’

Τελικά, ναι, προτιμώ τις βρισιές που προφέρονται!

Μουντιάλ 2006

2006-06-13T02:13:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν το ‘χετε προσέξει, είναι μέρες που περπατάνε αργόσυρτα, σαν καμήλες στην έρημο, και λες Θε μου, τι ζωή κι αυτή! Και ξαφνικά ξεπηδάνε μέρες σαν ριπές χαλαζιού μέσα στον Ιούνιο, απανωτά μικρά διαμάντια συμφοράς. Πανσέληνο σε σύνοδο με Πλούτωνα είχαμε προχτές, καλές μου φιλενάδες….

Για τον επόμενο μήνα όλα τα post δικά σας, ο αντρικός πληθυσμός μπροστά στις τηλεοράσεις, όλη η αδρεναλίνη τους στο Ronaldinio πάει! Εγώ πάντως για πάρτη του δε χύνω!

Κορίτσια υπομονή, ένας Ιούνης είναι θα περάσει! Είστε για prive party στην παραλία; Μετά την καταιγίδα, λένε, βγαίνει και το ουράνιο τόξο, τον Ιούνη…

Πρόβα νυφικού

2006-06-10T01:36:00.000+03:00

Η φίλη μου μέσα στο άσπρο της νυφικό.

Της πάει αυτό το κόψιμο στο λαιμό, θέλει λίγο μάζεμα στη μέση. Στέκομαι και την καμαρώνω.

Απομακρύνομαι , βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω τσιγάρο.

Μια φωλιά χελιδονιών σκαλωμένη στο γείσο.

Άδεια.

Συναντήσεις πρόσκαιρες

κι αποχωρισμοί αιώνιοι.

Η απουσία, δάκρυα κλειδωμένα μέσα στο κενό.

Τσιγάρα, αλκοόλ, πιστωτικές κάρτες,

με τι να το γεμίσεις… πώς να το γεμίσεις ένα τέτοιο κενό;

Μόνο, σε παρακαλώ, αν μπορείς, σταμάτα μια στιγμή να το πολεμάς και ρίξ’ του μια ματιά συμπόνιας.

Δεν έφταιγε αυτό,

ούτε και συ…

David Cooper –Ο Θάνατος της Οικογένειας

2006-06-07T16:38:00.000+03:00

‘Πως θα μάθουμε να μην ανακατευόμαστε στις υποθέσεις των άλλων – σαν τον Basho, το γιαπωνέζο ποιητή των χαϊκάι; Ο Basho, στο ημερολόγιο του «Μονοπάτι για τον Μακρινό Βορρά», διηγείται πως λίγο μετά το ξεκίνημα, αντίκρισε στην άλλη όχθη του ποταμού ένα μικρό παιδί, εγκαταλειμμένο, απελπισμένο και πλημμυρισμένο στα δάκρυα. Θα μπορούσε να ‘χει γυρίσει πίσω και να του βρει κάποιο σπίτι σε γειτονικό χωριό, μα προτίμησε να συνεχίσει το μοναχικό του ταξίδι, όπως το είχε προσχεδιάσει. Όλη η συμπόνοια του Basho εκφράστηκε σε στίχους, αλλά το ταξίδι του ήταν αυτό που προείχε. Ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το παιδί αν δε μάθαινε πρώτα τι έπρεπε να κάνει για τον εαυτό του.’

Απόσπασμα από το βιβλίο του David Cooper, ‘Ο θάνατος της οικογένειας’ 1971.

Ένας μύθος που με στοίχειωσε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, τόσο που αδυνατούσα να θυμηθώ που τον έχω διαβάσει. Το υπόλοιπο βιβλίο είναι δυσνόητο – δεν ξέρω αν οφείλεται στο συγγραφέα ή στους μεταφραστές του αν και υποψιάζομαι το δεύτερο. Πάντως είναι ένα δυνατό βιβλίο –εξόχως αμφιλεγόμενο, φυσικά!!! - που απαιτεί γερό στομάχι και καλή παιδεία στην τέχνη του να ζεις.

Σάββατο βράδυ

2006-06-05T15:57:00.000+03:00

Το Σαββατόβραδο πήρα τους δρόμους. Για να ‘ρθω να σε βρω. Φόρεσα παπούτσια αθλητικά -για να μπορώ να τρέξω -και κάτι να γυαλίζει στο λαιμό – σημείο αναγνωρίσεως! Τριγύρισα άσκοπα ώρα πολλή κι άφησα τελευταίο το καφέ που συχνάζεις σε ευδιάκριτες ώρες του εικοσιτετραώρου. Ναι ήσουν εκεί, άσπρο πουκάμισο, λινό, ατσαλάκωτο, εσπρέσσο ζεστό, πως κι έτσι, καλοκαιριάτικα; στην ίδια πάντα θέση με την πλάτη στον τοίχο για ασφάλεια, με την ίδια πάντα αύρα σαγηνευτικής αξιοπρέπειας!

Δυο δευτερόλεπτα αργότερα το θαύμα που διεκδικούσα είχε συντελεστεί, τα βλέμματά μας, σε μια ηλεκτρική εκκένωση, διασταυρώθηκαν.

Κόντεψες να πνιγείς, έσκυψα το κεφάλι κι έφυγα. Μόλις βγήκα από το οπτικό σου πεδίο το έβαλα στα πόδια. Έπινα όλο το υπόλοιπο βράδυ και για σένα κουβέντα, σε κανέναν. Τι να καταλάβουν οι άλλοι από τα μικρά σκηνοθετημένα μου εγκλήματα;

Μόνον εσύ ένιωθες τη λεπίδα στο κόκαλο, την ώρα που εγώ, αδιάφορα δήθεν, κοιτούσα έξω. Μόνον εσύ ήξερες πόσο αίμα χύθηκε –δικό μας αίμα! Τι να καταλάβουν, τώρα, οι άλλοι….

Πασχαλιές

2006-06-04T21:27:00.000+03:00

Στον κήπο του πατρικού μου σπιτιού, είχαμε έναν πανέμορφο θάμνο, μια Πασχαλιά. Ένα μεσημέρι- Άνοιξη θα ΄ταν, γιατί έγερνε από το βάρος του ανθού- αποφάσισα ότι, αφού μ’ αρέσει τόσο πολύ, πρέπει να της εκφράσω την αγάπη μου. Αγκάλιασα τον αδύναμο κορμό και χορέψαμε μαζί, έναν αυτοσχέδιο χορό, κάτω απ’ τον ήλιο. Το ίδιο απόγευμα, ξαφνικά, ξέσπασε ένας απίστευτος σε σφοδρότητα άνεμος, φαινόμενο εντελώς ασυνήθιστο για την περιοχή στην οποία έμενα. Η Πασχαλιά μου έσπασε!

Εκείνο το απόγευμα το σύμπαν μου έστελνε ένα δυσοίωνο μήνυμα:

Η αγάπη μου μπορεί να σκοτώσει.

Έκτοτε, δεν ξαναείπα σε κανέναν, «σ’ αγαπώ».

Βιοπάλη

2006-06-03T02:08:00.000+03:00

Το τελευταίο μεσημέρι της Άνοιξης το πέρασα σε ένα πραγματικά άθλιο μέρος, σε μια γωνιά του ταχυδρομείου μ’ ένα χαρτάκι στην τσέπη που έλεγε ότι θα περιμένω πολύ ακόμα.

Μπαίνει ένας παλιός μου φίλος. Είχα χρόνια να τον δω.

-Α, κι εσύ εδώ; μου κάνει, τι περιμένεις;

-Έχω κάποια γράμματα να ταχυδρομήσω και άλλα τινά εγκλήματα προς διεκπεραίωση - στην πραγματικότητα, μόνο το ΤΕΒΕ περιμένω να πληρώσω.

-Ακόμα δε βαρέθηκες να καταδιώκεις φαντάσματα;

Κι έφυγε.

Κοίταξα γύρω μου: Άτονα πρόσωπα, κουρασμένα παπούτσια, χέρια αδειανά… Είναι στιγμές που η πραγματικότητα είναι τόσο άθλια που, αν την κοιτάξεις κατάματα, δε σου μένει παρά η αυτοχειρία. Δυστυχώς η όρασή μου, ακόμα, λειτουργεί εις το ακέραιο. Κάτι πρέπει να κάνω και ‘γω για να εξασφαλίσω τα προς το ζειν!

Big Brother

2006-05-31T21:18:00.000+03:00

Καλοί οι διάβολοι και η ψυχεδέλεια αλλά σ’ αυτό το post αποφάσισα να προσγειωθώ λίγο και να ασχοληθώ με πιο προσιτά στον κοινό νου μυστήρια – όχι τίποτ’ άλλο, αλλά μην παρεξηγηθώ κιόλα και καταλήξω στα ανακριτικά γραφεία του Σώματος Δίωξης Ναρκωτικών ή, ακόμα χειρότερα, σε κανένα Δαφνί!

Πως εξηγείται το γεγονός ότι πασίγνωστη πολυεθνική εταιρεία :

a. Πληρώνει εξευτελιστικούς μισθούς σε υψηλόβαθμα στελέχη.

b.Πληρώνει αεροπορικά και διαμονή στο εξωτερικό, προκειμένου τα ίδια αυτά στελέχη να παρευρεθούν σε μια δίωρη ενημέρωση. –η οποία ενημέρωση θα μπορούσε να γίνει με εκατοντάδες άλλους φθηνότερους τρόπους.

Γιατί δεν μπορούν αυτά τα χρήματα να πάνε κατευθείαν στις τσέπες των εργαζομένων;

Η απάντηση είναι απλή: Καλλιεργείται μ’ αυτόν τον τρόπο, στον εργαζόμενο η εντύπωση ότι ο μόνος χώρος όπου μπορεί να πάρει ικανοποίηση είναι ο εργασιακός. Τι να τον κάνεις τον ελεύθερο χρόνο όταν αμείβεσαι με 900 ευρώ το μήνα. Ενώ στη δουλειά, ε; ταξίδια, ξενοδοχεία, χλιδή! Σατανικό;

Ο Big Brother είναι και εδώ και για όλα προνοεί.

Ας συνεχίσουμε τον μακάριο ύπνο μας, αδελφοί!!!

Παραισθήσεις

2006-05-28T15:50:00.000+03:00

Πολύ κινητικότητα χτες βράδυ στην παρέα, κάποιοι φύγανε νωρίς, άλλοι ήρθαν πιο μετά, αστειάκια, πειράγματα, τρίτη γύρα τα σφηνάκια, πολύ κέφι είχαμε ψες.

Μόνο σε μια καρέκλα, παραδίπλα, χωμένος στη σκιά, σιωπηλός, με μισόκλειστα τα μάτια, κάπνιζε ο διάβολος. Ατάραχος, αξιοπρεπής, όλο τα βράδυ ούτε μια λέξη δεν είπε, μόνον η κάφτρα του τσιγάρου του τρεμόπαιξε κάποια στιγμή που λόγια αιχμηρά για την ιδιοσυγκρασία του ακούστηκαν στην ομήγυρη.

Κανείς δεν του έδωσε σημασία, κανείς δεν έσπρωξε ένα τασάκι προς το μέρος του, σαν να μην υπήρχε.

Θα νόμιζα ότι μόνον εγώ τον έβλεπα, αν δεν ήταν όλες αυτές οι γόπες στο πάτωμα, που δημιουργούσαν μιαν ακαλαίσθητη αταξία στο τέλος της βραδιάς, που είπαμε να φεύγουμε, σιγά σιγά…

Παρομοιώσεις

2006-05-27T02:28:00.000+03:00

Σαν την απουσία που κυοφορεί φαντάσματα

Τη σιωπή που κυοφορεί βλέμματα

Το λίγο που εγκυμονεί το άπειρο

Κι αυτό το καραβάκι, κρεμασμένο στο στήθος σου

Προοιώνιζε την τελευταία αναχώρηση…

Πως έγινε και δεν το είδα;

Εξομολόγηση

2006-05-26T01:40:00.000+03:00

[…] Κι απ’ όλα τα αμαρτήματα Θεέ μου,

μόνον αυτό ποτέ μη συγχωρέσεις,

Που άφησα μιαν ολόκληρη νιότη να περάσει από δίπλα μου

με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι…

2006-05-25T16:16:00.000+03:00

Δε βρήκα τίποτα να πω.

Μόνο μια τρυφερότητα στο βλέμμα…

Ονειροκρίτης

2006-05-25T01:31:00.000+03:00

Θάλασσα για τη χαρά

Χιόνι για το θάνατο

Φιλί για τη συνάντηση

Γάμος για το θάνατο

Αίμα για το γρήγορο

Δόντι που πέφτει για το θάνατο

Λάσπη για τη στενοχώρια

Κι όλα τ’ άλλα, κατά βούληση,

Θα σας αποκαλυφθούν

Εν καιρώ.

Προφάσεις

2006-05-23T13:35:00.000+03:00

Ας μην ήταν αυτή

η γαμημένη η γρίπη

απόψε

και τα φωτάκια του Θερμαϊκού

τόσο θαμπά μέσα στην υγρασία,

και θα ‘ρχόμουν να σε βρω

απόψε,

παρόλο που παρεμβάλλονται

σχεδόν τρακόσια χιλιόμετρα

και κάποιες ακόμα,

μικρές λεπτομέρειες:

Τ’ όνομα σου στο κουδούνι,

που έχει αλλάξει,

τα τελευταία μου μηνύματα,

χωρίς αναφορά παράδοσης

κι εσύ,

από καιρό πεθαμένος…

Θα ‘ρχόμουν να σε βρω

απόψε.

Πανσέληνος

2006-05-17T03:05:00.000+03:00

Πέρασε κι αυτή η Πανσέληνος απ’ το Σκορπιό.

Μαθαίνω από φίλους, ότι τους λάβωσε, εκείνο το βράδυ του Σαββάτου, θέλαν δε θέλαν.

Κι εγώ που έμεινα μέσα – έτσι κι αλλιώς τα Σάββατα δε με γουστάρουν-

κι εγώ από μέσα λαβώθηκα!

Καιρικά φαινόμενα

2006-05-17T01:30:00.000+03:00

Πόσος καιρός, αλήθεια, πάει από τότε…

που τα περιστέρια φτεροκοπούσαν στο διάβα μας…

που τρέχαμε μες στη βροχή κι ήταν φθινόπωρο…

που τα πίναμε δίπλα στη θάλασσα

μια κάποια ανώνυμη πρωτομαγιά,

προτού να διαβούμε την τρίτη δεκαετία…

που έκανες καφέ κι άναβες το πρώτο σου τσιγάρο,

πριν τα εμφράγματα…

πόσος καιρός πάει από τότε που η ευτυχία έγινε παρελθόν…

πόσος καιρός, αλήθεια…

Άρτεμις

2006-05-12T01:39:00.000+03:00

Παραθέτω παρακάτω τους στίχους ενός πολύ αγαπημένου – για μένα- τραγουδιού:

Α. Πρωτοψάλτη, Άρτεμις.

Αποφάσισα να τους δημοσιεύσω εδώ για δύο λόγους:

Ο 1^ος είναι ότι όσες φορές το έχω αναφέρει σε φίλους, δεν το ξέρανε, όταν δε τους ζήτησα να το ακούσουν, ήταν τόσο πυκνό που δεν μπόρεσαν –ή δεν θέλησαν – να το συλλάβουν σε όλη του την έκταση. [ Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι πρόκειται για μια μπαλάντα, χωρίς εύκολα ρεφραίν, που απαιτεί ευλαβική προσήλωση ].

Ο 2^ος , ότι περιέχει ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο
για τις σχέσεις ανδρών και γυναικών
καθώς και για το ενδιάμεσό τους-

τον έρωτα δηλ.

Δε θα σε βάλω εγώ ποτέ να μαγειρέψεις,

Θα ‘μαι κοντά σου μοναχά σαν με γυρέψεις,

Μετά θα φύγω, πάλι, να μ’ επιθυμείς…

Δε θα κρατήσω μαύρη τσάντα στο γραφείο

ένα φτερό γυπαετού θα έχω λοφίο,

στη λεγεώνα της πιο ένδοξης τιμής

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,

φόβισέ τον μ’ ασημένιο τόξο,

απ’ τις ψευτονίκες των αντρών

κι απ’ τη θλίψη που ‘χουν να ‘μαι απόξω.

Δε σ’ έχω δίπλα μου για να ‘χω να ζηλεύω

Πέτα τα πέπλα σου στα δάση που χορεύω

Να σε λατρέψω όλη νύχτα σαν φρουρός.

Με τις δερμάτινες τις βρώμικες μου μπότες

Έσπασα μέσα μου και είδωλα και πόρτες

Να σ΄ αγκαλιάσω σαν το χώμα καθαρός

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,

φόβισέ τον μ’ ασημένιο τόξο,

απ’ τις ψευτονίκες των αντρών

κι απ’ τη θλίψη που ‘χουν να ‘μαι απόξω.

Η γυναικεία σεξουαλικότητα -τόσο κατεσταλμένη, περιορισμένη, φυλακισμένη με τα μέτρα και τα σταθμά ενός, μέχρι χτες; -ή μήπως σήμερα ακόμα, τώρα που μιλάμε – ανδροκρατούμενου, δήθεν πολιτισμού. Οι γυναίκες στον αιώνα μας, κακά τα ψέματα, δεν κατέκτησαν την ισότητα με το σπαθί τους. Την κατέκτησαν υποδυόμενες τους κρατούντες. Πρώτες εκείνες φόρεσαν παντελόνια, πρώτες αποκήρυξαν τη δύναμη τους. Και αγωνίζονται σήμερα να την οικειοποιηθούν και γιατί όχι να την αποκαταστήσουν, με την πράξη τους αυτή, κάποιοι άντρες που επιθυμούν διακαώς να φορέσουν ψηλοτάκουνες γόβες και lip-gloss πριν βγούνε…

Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα! Τα σχόλια δικά σας.

Άρρωστη...

2006-05-09T20:47:00.000+03:00

ψες βράδυ, ο πυρετός, ρίγη, κόκαλα που τρίζουν… Τα οπτικά ερεθίσματα προκαλούν πόνο στον αμφιβληστροειδή, η ανοιχτή τηλεόραση σκορπάει αφόρητους θορύβους –ποιοι είναι όλοι αυτοί και γιατί μιλάνε τόσο δυνατά; Η απόσταση από την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα, που φυλάω τα depon, πολλαπλασιασμένη στο άπειρο…
Και ξαφνικά ο πλανήτης γίνεται ένα αφιλόξενο, έρημο μέρος. Και ξαφνικά δεν είναι κανείς εκεί. Και ξαφνικά εικόνες καταστροφής και τέλους…

Την επόμενη μέρα αφήνομαι στα χέρια ενός απ’ αυτούς με τις άσπρες μπλούζες. Εκείνος είναι δυνατός κι εγώ σέρνομαι. Τον εμπιστεύομαι. Στο διάλειμμα της σύντομης συνεργασίας μας μου λέει ότι κι εκείνος τις τελευταίες μέρες έχει ένα μπούκωμα. Τον κοιτάω με συνωμοτική κατανόηση –είδες τι δύσκολο που είναι;
Ο ήλιος έξω είναι φιλικός. Ζεσταίνομαι. Δεν καταλαβαίνω αν η ζέστη είναι από μέσα ή απ’ έξω. Περπατάω αργά και νιώθω μια επιείκεια για όλα. Λογαριασμοί, ψώνια, τηλέφωνα μπορούν για σήμερα να αναβληθούν, χωρίς τύψεις.

Παράπλευρες σκέψεις:
Πως θα είναι άραγε το σώμα μου σε 20 χρόνια από τώρα; Σε 40; Σε 50;; Αφού με την επιδρομή μερικών εχθρικών ιών, μετατρέπεται σύσσωμο σε έναν τόπο μαρτυρίου όπου η κάθε κίνηση μεταφράζεται σε πόνο, η πρόσληψη της πραγματικότητας σε εφιάλτη, πως θα είναι άραγε τότε; Τα συναισθήματα, τι είδους τροποποιήσεις υφίστανται; Οι αισθήσεις σε τι βαθμό αλλοιώνονται; Η όραση, η ακοή, η αφή κυρίως …
Εκκρίνει τις ίδιες ενδορφίνες το πρωί, αντιδρά σε αγγίγματα με τη σημερινή του πλαστικότητα;
Οι πληροφορίες μιλάνε για μια ορισμένη άμβλυνση των πάντων. Θα έχω τη δύναμη να το αγαπάω και να το υποστηρίζω όταν θα έχει αρχίσει να με προδίνει;

Το τέλος,

η μόνη βεβαιότητα,

η πιο επιμελώς λησμονημένη.

Για την ποίηση

2006-05-07T17:11:00.000+03:00

Για ένα και μόνο στίχο, πρέπει κάποιος να δει πολλές πόλεις, ανθρώπους και πράγματα,

πρέπει να ξέρει τα ζώα, πρέπει να νιώθει πως πετούν τα πουλιά και να ξέρει τη χειρονομία με την οποία το μικρό λουλούδι ανοίγει το πρωί.

Πρέπει να μπορεί να θυμηθεί δρόμους

σε άγνωστες περιοχές,

απροσδόκητες συναντήσεις

και αποχωρισμούς που είχε δει από καιρό να έρχονται!

Μέρες της παιδικής ηλικίας που είναι ακόμα ακατανόητες, γονείς που έπρεπε να πληγώσει όταν έφεραν ένα είδος απόλαυσης που δεν μπορούσε να πάρει (ήταν η απόλαυση για κάποιον άλλον)΄

Παιδικές αρρώστιες που ξεκινάνε περίεργα

με τόσες βαθιές και σοβαρές μεταμορφώσεις,

μέρες σε δωμάτια απόμακρα και ήσυχα

και πρωινά δίπλα στη θάλασσα,

την ίδια τη θάλασσα,

τις θάλασσες,

νύχτες ταξιδιού που όρμησε ψηλά και πέταξε

με όλα τα’ αστέρια

-κι ακόμη δεν είναι αρκετό αν κάποιος μπορεί να σκεφτεί όλα αυτά.

Πρέπει να έχει αναμνήσεις από πολλές νύχτες αγάπης,

Καμιά απ’ αυτές ίδια με τις άλλες, από κραυγές γυναικών στη δουλειά και από λεπτές λευκές γυναίκες που κοιμούνται σε παιδικά κρεβάτια, κλείνοντας ξανά.

Όμως, πρέπει επίσης να έχει βρεθεί δίπλα σ’ αυτόν που πεθαίνει, πρέπει να έχει καθίσει δίπλα στο νεκρό στο δωμάτιο με το ανοιχτό παράθυρο και τους άστατους θορύβους. Κι ακόμα δεν είναι αρκετό να έχει αναμνήσεις. Πρέπει να μπορεί να τις ξεχνάει όταν είναι πάρα πολλές και πρέπει να έχει την τεράστια υπομονή να περιμένει μέχρι να ξανάρθουν. Γιατί δεν είναι ακόμα οι αναμνήσεις καθεαυτές! Όχι μέχρι να μετατραπούν σε αίμα μέσα μας, σε βλέμμα και σε χειρονομία, ανώνυμες και αξεχώριστες πια από μας-

Μέχρι τότε δεν μπορεί να συμβεί αυτό, στην πιο σπάνια ώρα, η πρώτη λέξη ενός στίχου ανεβαίνει στα μισά και προχωράει μπροστά τους.

RILKE

μετάφραση

το ασύλληπτο

2006-05-06T02:47:00.000+03:00

Στρατηγέ

τι ζητούσες στη Λάρισα

συ

ένας

Υδραίος;

(από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου ‘Μπολιβάρ’)

Ουδέτερη Ζώνη

2006-05-05T22:13:00.000+03:00

Τον πρώτο καιρό που σε γνώρισα έκανα σαν να σ’ αγαπούσα.

Αργότερα, μετά από μια σειρά γεγονότων, έκανα σαν να μη σ΄ αγαπούσα, σαν να μη σε χρειαζόμουν, σαν να μη σε σκεφτόμουν, σαν να μην ήσουν εσύ που…
Εφεύρισκα συμπτώσεις, παρομοιώσεις, μεταπτώσεις, μεταφορές, υπαινιγμούς, άπειρους συνδιασμούς και στάσεις ‘σαν να’.

Και τώρα, αστέρι μου, που βαρέθηκες να με ψάχνεις ανάμεσα στις γραμμές, έχω μείνει με μια στοίβα τέτοια σαν να μέσα στο σπίτι μου, στο κέντρο του δωματίου.

Σκέφτομαι να τα κατεβάσω στην αποθήκη ν’ αδειάσουνε λίγο το χώρο, να χαρίσω μερικά σε φίλους λιγότερο έμπειρους από μένα στην απάτη του έρωτα, να τους βάλω φωτιά και να τα κάψω…

Τι να κάνω; Τι θα τα κάνω όλα αυτά που έφτιαξα για σένα, να μη με γνωρίσεις ποτέ, ποτέ να μη με βαρεθείς, να είμαι πάντα μια no man’s land για σένα…

Υπεύθυνη Δήλωση

2006-05-04T15:11:00.000+03:00

Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα

μπορεί και οι φροϋδιστές να ‘ρθουν στην εξουσία.

Δέκα λογιώ οι παληκαριές, οι εννιά να δραπετεύεις

και οι αγάπες δυο λογιώ, στη μια καλογερεύεις.

Δ. Σαββόπουλος, από τη ‘Ρεζέρβα’

Από τότε που αποφάσισα –εδώ και τρεις βδομάδες περίπου- να καταγράφω τα όνειρα μου στο PC, σταμάτησα να έχω όνειρα ή τουλάχιστον να τα θυμάμαι μ’ έναν τρόπο που να μπορούν να καταγραφούν

Παρόλο που δεν είμαι σε ψυχανάλυση, για να τα οδηγήσω στο χειρουργικό ντιβάνι, άμα τη εμφανίσει τους, για να κατακρεουργηθούν, επιδεικνύουν μια σθεναρότατη αντίσταση. Αρνούνται πεισματικά να μετατραπούν σε χρηστικά αντικείμενα, κατάλληλα προς βρώση και εκμετάλλευση παντός είδους.

Θέλω να δηλώσω επομένως ότι η κίνηση μου αυτή, κανέναν άλλο σκοπό δεν είχε, πέραν της επιμελούς ανασύστασης, καταγραφής και συντήρησης στη μνήμη ενός σκληρού δίσκου, του πρωτοτύπου. Τα στοιχεία αυτά δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν κατ’ οιονδήποτε τρόπο ικανό να προσβάλει τους νόμους, ηθικούς και κυρίως αισθητικούς, του σύμπαντος.

Καταλαβαίνω τις επιφυλάξεις και τους τυχόν ενδοιασμούς τους. Αν όμως εμμείνουν στην αποχή τους και στην άρνησή τους να με επισκέπτονται σε τακτά χρονικά διαστήματα όπως συνήθιζαν στο παρελθόν, θα αναγκαστώ να υποκύψω και να αποσύρω το σχέδιο καταγραφής.

Μετά τιμής

το ασύλληπτο

Παράπονα...

2006-05-02T02:54:00.000+03:00

Σε κατηγορούσα συχνά ότι δεν μου έδινες,

φώναζα, εκτόξευα απειλές, θα φύγω…

Τι ανόητη!

Ξεχνούσα πόσο βαθύ ήταν το βλέμμα σου,

πόσο αθόρυβο το βήμα σου στο πεζοδρόμιο…

…καθώς και ότι, μία των ημερών,

θα αναληφθώ στους ουρανούς, εξαιτίας σου.

1η Μαΐου 2006

2006-05-01T14:26:00.000+03:00

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Μ’ ΑΓΚΑΘΙΑ ΠΛΕΚΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ…

Πόσοι και πόσοι έρωτες

δεν θα ματώσανε και σήμερα σ’ αυτόν τον πλανήτη;

Υγ.
υποκλίνομαι!

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

2006-04-30T23:42:00.000+03:00

Όσο για μένα,

είχα πολλές υπέροχες στιγμές,

μιας και δεν ήμουνα ποτέ του κόσμου ετούτου…

Τ. Λειβαδίτης, Εγχειρίδιο Ευθανασίας, 1979

Παρασκευή, 28-4-06, 00.42π.μ. Μου την είχε στημένη, την ώρα που έπινα ανυποψίαστη τη βότκα μου και δίπλα μου ένα ζευγάρι επιχειρηματολογούσε ασταμάτητα, μέσα σε σύννεφα καπνού, για την αναγκαιότητα ενός έγκαιρου γάμου και την ανατροφή των παιδιών και…και…και..

Γύρισα στο πλάι, να μη με παίρνουν τα σκάγια, κοίταξα φευγαλέα πίσω μου και ήταν εκεί.

Ένα βλέμμα επίμονο, στο φως του κεριού, μέσα από ρυτίδες, ένα κομμάτι άφθαστης ομορφιάς που κράτησε 5’’. Ποιος είπε ότι σ’ αυτή τη ζωή δε γίνονται θαύματα;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

2006-04-29T22:24:00.000+03:00

E. Schiele Friends